τράβηξέ το! (public digital film festival - athens digital week)

public digital film festival: πολύ ενδιαφέρον film festival - διαγωνισμός για ταινίες μικρού μήκους. μια ευκαιρία για όσους θέλουν να πειραματιστούν με την ερασιτεχνική ψηφιακή κάμερα, τη ψηφιακή φωτογραφική μηχανή ή ακόμα και το κινητό τους και να δείξουν τα καμώματά τους σε παραπάνω από δυο-τρεις κολλητούς. για όσους έχουν ήδη περιαματιστεί με κάτι η προθεσμία για το διαγωνισμό είναι μεθαύριο. παίζει και μεγάλο πάρτυ ανάμεσα στις 13 - 19 οκτωβρίου στο πλαίσιο του athens digital week, ένα ψηφιακό πανηγύρι στο σύνταγμα και την τεχνόπολη που φαίνεται επίσης πολύ ενδιαφέρον.

έστειλα και γω τον walter!


παίζει και ψηφοφορία κοινού. αν σας άρεσε, ρίχτε του ένα ψηφουλίνι ;)

και εδώ η συνέχεια..

"αν πάρει τηλέφωνο πες της ότι ο νώντας είναι στο σουβλατζίδικο"

παρασκευή απόγευμα/βραδάκι. γκάζι. ασυνήθιστα άδεια από κόσμο η ατμόσφαιρα, μάλλον λόγω βροχής. μιλάω στο κινητό έξω από τον κάνδαυλο. ένας τύπος με κοιτά σαν να θέλει να μου πει κάτι. τον κοιτάω και γω και ενώ συνεχίζω να μιλάω του κάνω νόημα απορίας. μου λέει

"να, ρε συ, μήπως μπορώ να κάνω αναπάντητη στην κοπέλα μου από το κινητό σου γιατί έμεινα από μπαταρία;".

του το δίνω, παίρνει, του λέω μίλα αν θες και πες της να σε πάρει στο κινητό μου. παίρνει. δεν το σηκώνει. μάλλον θα είναι στο μετρό μου λέει. με ευχαριστεί, τον χαιρετώ και φεύγοντας (εγώ) μου λέει

"αν πάρει τηλέφωνο πες της ότι ο νώντας είναι στο σουβλατζίδικο."

τρελλή ατάκα αν τη δει κανείς σε άλλο context. χαιρετώ και πάλι τον πρώτο νώντα που γνωρίζω από κοντά και κινώ προς τα έξω. μετά από δυο λεπτά χτυπά το κινητό με το άγνωστο νούμερο που εκλήθει προ ολίγου. για μια στιγμή μου περνά από το μυαλό να αγχώσω λιγάκι την κοπελιά:

"γειά σου. δε με ξέρεις αλλά έχω ένα μήνυμα για σένα από το νώντα. πες μου το σύνθημα για να προχωρήσω σε λεπτομέριες."

η στιγμή περνάει και απόφασίζω ότι είναι καλύτερα να αφήσω το νώντα να μεταφέρει μόνος του το μήνυμά του μιας και ήμουν ακόμα δίπλα στον κάνδαυλο. πετάγομαι στο τραπέζι που ήτο ο νώντας και τσάκιζε ένα γύρο και του δίνω το τηλέφωνο. ανάμεσα σε μασουλίσματα χωρίς κρεμμύδι ακούω ότι η πράκτωρας είναι ον χερ γουέι.

και εδώ η συνέχεια..

πλιζ ντοντ θρόου πέιπερς ιντου δε τόιλετ

μικρές ιστορίες από σικάγο και πάτρα, ανάμεσα από ακαδημαϊκο-ανθρώπους που βρέθηκαν σε όρντιναρι καταστάσεις και λειτουργήσαν με εξτραόρντιναρι γουέιζ.

ιστορία δεύτερη (συνέχεια της πρώτης)
τόπος: οδός μίτσιγκαν, σικάγο, κοντά στο μιλένιουμ παρκ.
καιρός: αίθριος.

είμαι με τον συγκάτοικο μικρής ημερομηνίας λήξης και εκεί που περπατάμε περνάμε δίπλα από έναν τύπο που κάνει ταχυδακτυλουργικά. τα κλασσικά. αυτό με τα τρια κουπάκια και το μπαλάκι που το βάζει κάτω από το ένα κουπάκι, τα ανακατεύει και το βγάζει μετά από άλλο κουπάκι από αυτό που περιμένεις, και μετά από λίγο βγάζει εννενηνταεννιά μπαλάκια από (κάθε) κουπάκι και ένα από το (κάθε) αυτί σου. ο συγκά έχει ενθουσιαστεί και παρακολουθεί όλο το σόου με ευλάβεια. τελειώνει, φεύγουμε και προχωρώντας βλέπουμε κι άλλον στριτ περφόρμερ. είναι σε ένα κουτί πάνω και κάτι κάνει με κάτι τρύπιες ρακέτες, χωρίς να είναι προφανές τι και γιατί το κάνει. ο συγκά παρακολουθεί και πάλι με ευλάβεια και εξίσου μεγάλη αγωνία. μετά από λίγο συνειδητοποιεί ότι δεν πρόκειται να κάνει τίποτα το ταχυδακτυλουργικό καθώς πρόκειται για χορευτικό σόου και με αλλοιωμένη φάτσα εξφενδονίζει την ατάκα της ημερας:
- ahh, this art. let's go. i'm a nerd, i don't understand these.

ιστορία τρίτη (φωτο)
τόπος: πάτρα, ξενοδοχειακό κάτι, κοντά στο πανεπιστήμιο.
καιρός: γαρ εγγύς.

όποτε βλέπω τα κλασσικά ταμπελίνα "don't throw papers in(to) the toilet" φαντάζομαι έναν συφιλιασμένο μεταπτυχιακό με γυαλάκια και κόκκινο πρόσωπο από τα νεύρα και την τσαντίλα, να στουμπώνει την τουαλέτα με τυπωμένες δημοσιεύσεις. και για όσους δεν έχουν επαφή με την ορολογία, οι ερευνητικές εργασίες, οι δημοσιεύσεις σε ερευνητικά περιοδικά ή συνέδρια, κλπ, αναφέρονται ως papers στα αγγλικά. εντάξει, κόλλημα.

ιστορία πέμπτη (v)
τόπος: χλιδάτος συνεδριακός χώρος στο σικάγο, σε μια από τις αίθουσες που γίνονται οι παράλληλες παρουσιάσεις, απόγευμα.
καιρός: κάνει νύστα.

το βλέμμα μου έχει εντοπιστεί στην πάνω-δεξιά γωνία του πίνακα που σκάει ο προτζέκτορας. μπλε, το σύνηθες χρώμα για μπαγκράουντ. αρνητικό σκορ στον τομέα της έμπνευσης σα να λέμε. μετά από εντατικό πρόγραμμα παρακολούθησης ομιλιών από το πρωί, είμαι ικανοποιημένος με την οπτίκή μου (πάνω-δεξιά) γωνία. κάποια στιγμή κάτι νιώθω να ταράζει την ηρεμία του σύμπαντος αλλά αδυνατώ να το εντοπίσω. ο προτελευταίος ομιλητής φεύγει, τελευταίος (και ουχί το τζώνυ γουόκερ) έρχεται. άσπρο. καλύτερο από το μπλε σίγουρα, άρα και καλύτερη ομιλία πιθανότατα. αυτό το κάτι που με ενοχλεί γίνεται πιο έντονο. και περιοδικό. σχεδόν ημιτονοηδές θα έλεγε κανείς. έρχεται και φεύγει και θυμίζει έντονα λαστιχένια παντόφλα που φορέθηκε παραπάνω από όσο χρειάζεται χωρίς να περάσει από τα πιτς για να αλλάξει λάστιχο. γυρνώ (με δυσκολία) δίπλα μου και βλέπω τη γνωστή περίπτωση σύνεδρου με δερματινολαστιχένια παντόφλα και το ένα πόδι πάνω στο άλλο, το ένα εκ των δύο σε απόσταση αναπνοής από τον εναέριο χώρο μου. το clue: ο σύνεδρος κουνά με χάρη και ρυθμό το πόδι πάνω-κάτω, ανασηκώνοντας πάντα λίγο (αλλά όσο χρειάζεται) το μεγάλο δάκτυλο, ακολουθώντας την πορεία της κίνησης.

και εδώ η συνέχεια..

"συγνώμη αυτή η θέση στις msn επαφές σας είναι πιασμένη;"

είναι φυσικό όταν είσαι συνδεδεμένος σε κάποιο τσατοπρόγραμμα, πολλοί από τους φίλους σου που είναι online εκείνη τη στιγμή να μη γνωρίζονται μεταξύ τους, να μην έχουν καμία επαφή γενικότερα ή και να βρίσκονται σε άλλη ήπειρο και άλλες χώρες. φυσικό και αναμενόμενο.

δεν είναι περίεργο όμως να είναι ταυτόχρονα online π.χ. δυο άνθρωποι οι οποίοι γνωρίζονται, επικοινωνουσαν ενδεχομένως κάποτε και μέσω του τσατ που είσαι συνδεδεμένος τώρα, αλλά πλέον δεν θέλουν να έχουν επαφή; δεν έχουν προφανώς ο ένας τον άλλον στο τσατοπρόγραμμα, δε ξέρουν καν ο ένας για τον άλλον ότι είναι online, αλλά στο δικό σου τσατό-τσατσό-παράθυρο είναι δίπλα-δίπλα, όσο κοντά δε πρόκειται πλέον να βρεθούν ποτέ ξανά (χμ, μάλλον φταίει το ξενύχτι και η δουλειά και μου βγαίνει λίγο άρλεκιν -- το παραβλέπω).

με το facebook και την έκταση που έχει λάβει ως social network μου μπαίνουν τρελλές ιδέες συνέχεια. το facebook chat έχει την ιδιομορφία ότι μπορεί να τύχει να δεις online οποιουσδήποτε από τους τυχαίους φίλους (και μη) που έχεις κάνει "facebook friends", fίλους (sic) που δε θα τους προσέθετες εύκολα πχ στο msn σου. και ακριβώς επειδή ο χαρακτήρας του facebook ως επικοινωνιακό μέσο είναι χαρακτήρας social network και όχι chat-client, δεν φαίνεται να είναι καθόλου πιεστικό-αγχωτικό για τον καθένα ότι μπορεί δει online τον κάθε (από τους 150-200) άσχετους-σχετικούς που έχει κάνει fίλους.

αν μπορούσα θα ήθελα να δω το transitive closure των online επαφών μου στο msn και στο fbook. δηλαδή θα ήθελα να δω μια λίστα με όλους τους ανθρώπους που είναι online μια συγκεκριμένη στιγμή και υπάρχει αλυσίδα γνωριμιών που με συνδέει με αυτούς μέσω των φίλων μου και των φίλων των φίλων μου κοκ. υποψιάζομαι ότι το fbook closure θα είναι αδιανόητα μεγάλο, ενώ το msn closure σχετικά περιορισμένου μεγέθους.

επίσης θα ήθελα να δω τη φάτσα του τάδε ή της τάδε όταν θα έλεγα "θυμάσαι τον ψ; ξέρεις, κάθεται δίπλα σου στο facebook chat μου τώρα".


comic strips from [xkcd]

και εδώ η συνέχεια..

"does your dog bite?"

και για περισσότερο/περαιτέρω κάψιμο, ιδού ένα κομπαιλέισιον με διάφορα κλουζιακά.

και εδώ η συνέχεια..

"operator? your monkey put his.. ehrr.. forget it."

saloon phone booth via [torontoist]

και εδώ η συνέχεια..

οικολογική πρωτοβουλία του ΕΤ

έπεσε τυχαία το μάτι μου στην τελευταία σελίδα του ελεύθερου τύπου της τρίτης και είδα τη στήλη "the tube" (ή κάπως έτσι) που αν κατάλαβα καλά έχει κάτι από youtube κάθε φορά μαζί με ένα σχολιάκι. για να δεις το βίντεο πρέπει να πάς στην αντίστοιχη σελίδα του www.e-tipos.com, όπου και πήγα καθότι η είδησις ήτο πιασάρικη και τεχνολογικό-πολιτισμικό-ενδιαφέρουσα (δηλαδή κατά πάσα πιθανότητα μούφα εντυπωσιαστική). συγκεκριμένα ήταν αυτό περί της φυλής σούι του αμαζονίου που γουσταρίζει google earth. εκεί ειδα και την κορυφαία δήλωση: "οικολογική πρωτοβουλία του ΕΤ", όπου πολύ-πολύ φυσικά πήγε πρώτα το μυαλό μου στον αγαπητό εξωγήινο του spielberg.

παρεμπιμπτόντωζ δεν κατάλαβα ποιά ήτο η οικολογική πρωτοβουλία του ΕΤ. τέσπά.

και εδώ η συνέχεια..

"η μαϊμού σου βάζει τ'αρχίδια της στο ποτό μου, το ξέρεις;" ή αλλιώς, λάιβ στην πλατεία κλαυθμώνος σήμερα στις 8.30μμ

ε ναι λοιπόν. λαίβ γιατί έτσι μας αρέσει. θα παίξομε κάμποσα αρχαία ροκ κομμάτια (αναγκαστικά) και μερικά νέα indy-άκια (για να γουστάρομε) και γενικά θα γίνει χαμός γιατί σε σκηνή δεν έχομε ξαναδοκιμάσει την τύχη μας (μόνο στην παραλία με αλκοολούχα ατμόσφαιρα και μπόλικη άμμο) και έτσι όλα είναι πιθανά.

και (κλασσικά) ένα (εντελώς άσχετο) ανέκδοτο που θυμήθηκα με την περίσταση:


πάει ένας τύπος σε ένα σαλούν τις καλές εκείνες εποχές τύπου lucky-luke και far west (φαρ ουέστ). σωστό σαλούν, με τον μπαρμαν του, με τις παρακμιακές φάτσες του, με τον πιανίστα του, κτλ. συγκεκριμένα ο πιανίστας έχει και μια μαϊμού η οποία κάθεται πάνω στο πιάνο και κάνει γκριμάτσες. παίρνει λοιπόν μια μπύρα ο τύπος από τον μπαρμαν, δε προλαβαίνει να ακουμπήσει το ποτήρι ο μπαρμαν στον πάγκο και πετάγεται η μαϊμού από το πιάνο, τρέχει και βουτάει τα αρχίδια της μέσα στο ποτήρι με την μπύρα και εξαφανίζεται. ξενερώνει ο τύπος, τα παίρνει λίγο, πετάει τη μπύρα και παραγγέλνει άλλη. πάλι τα ίδια (με ύφος ala ξάδελφος-λέων): κάθε φορά πετάγεται η μαϊμού και βουτά τα αρχίδια της στο ποτήρι και εξαφανίζεται. ε τέλοσπάντων αφού έγινε δυο-τρεις φορές αυτό, τα παρα-παίρνει ο τύπος και πάει νευριασμένος στον πιανίστα και του λέει
- η μαϊμού σου βάζει τ'αρχίδια της στο ποτό μου, το ξέρεις;
και ο πιανίστας συνεχίζοντας να παίζει πιάνο,
- όχι, πώς πάει η μελωδία;

και εδώ η συνέχεια..

V for Variemai

πάει ένας ρωμαίος σε ένα μπαρ,
και κάνει στον μπάρμαν "γειά σας,
θα ήθελα πέντε μπύρες".

και εδώ η συνέχεια..

happy alarm stop stop angel b

τελικώς τι απέγινε η ελένη των film; παρεμπιμπντόντως πολύ με αρέσει η σειρά των κομματιών όπως είναι τώρα στο myspace. σχεδόν βγάζει νόημα και ως πρόταση.


"i feel low and loved
with scandinavian feelings"

και εδώ η συνέχεια..

- it's 106 miles to chicago, we got a full tank of gas, half a pack of cigarettes, it's dark, and we're wearing sunglasses.

φάιβ φιφτίν. ιν δε μόρνινγκ. ξενύχτι παύλα ολονύχτιο, αλλά για δουλειά και ουχί για πλέζουρ. ένα διαδικαστικό μέιλ που μόλις προσγειώθηκε ήταν αρκετό για να χαρώ αναδρομικά για κάτι που θα έπρεπε να έχω χαρεί σφόδρα εδώ και μέρες αλλά το απεφευγα χαρακτηριστικά. με είχε χτυπήσει μάλλον η χαρά της επιστροφής και όλα τα υπόλοιπα με φαινόσαντε κάπως μακρινά. τώρα με έπιασε όμως. ρε μιλάμε πολύ χάρηκα! θέλω να βγω να το φωνάξω να το πω :D

λίγο λιγότερο τζένηβάνου-ικά, θέλω να πάω να δω την ανατολή κάπου ψηλά, έτσι για τη φάση, να με χτυπήσει ο αέρας και ο ήλιος, αλλά το ξανασκέφτομαι. για την ακρίβεια δε σκέφτομαι αυτό, σκέφτομαι την πρωινή κίνηση και το παρκάρισμα (του γυρισμού), και εξαντλούμαι στιγμιαία. αν και πολύ με χαλάει που έχουν αρχίσει να με επηρεάζουν τέτοια πράγματα (έχει ξεφύγει πια το θέμα παρκάρισμα στη γειτονιά μου, σε λίγο θα τα κρεμάμε από τα δέντρα), βάζω μπλούζα-βερμούδα-παπούτσι (παπούτσι σχετικά χειμωνιάτικο -- πρέπει να πάω για ψώνια σύντομα) και την κάνω για πρωινό περπάτημα.

τέτοια ώρα καθημερινή, ακόμα και η μαβίλη είναι έρημη. καλή φάση. κάτι τελειωμένοι τύποι μασουλάνε διάφορα έξω από την καντίνα. αράζω στο αβραμοπουλικό καγκελάκι και περιεργάζομαι τη μέρα. οι τελευταίοι καντινόβιοι την κάνουν, κάνοντας πολύ θόρυβο. ο θόρυβος απομακρύνεται οδικώς. γυρνάω το βλέμμα μου προς την καντίνα. σταμπάρω ένα τυχαίο κλισέ κάτω από το μπλε φως και την κάνω και γω σιγά σιγά.

στο γυρισμό σκέφτομαι πάλι τα τελευταία μέιλ και τα άπειρα που πρέπει να ετοιμάσω μέχρι την άλλη βδομάδα. σκέφτομαι ότι η τέτοια ώρα είναι ιδανική για βόλτα με το ποδήλατο. σκέφτομαι ότι γουστάρω πολύ όλες τις τελευταίες εξελίξεις. σκέφτομαι ότι πρέπει να βάλω πλυντήριο. σκέφτομαι ότι πρέπει να ετοιμάσω τρεις παρουσιάσεις.

- hit it.

και εδώ η συνέχεια..

"now poop on them oliver!"

μπαίνω στο ταξί, βιαστικά, στο πίσω κάθισμα. "παγκράτι" λέω ενώ προσπαθώ να τακτοποιήσω στην τσάντα διάφορα χαρτικοεγγραφοειδή που έχω στα χέρια μου. χαμός στο ίσιωμα. καλά νέα, κακά νέα, κουλά νέα, όλα ένα. καλά το έλεγε η πατέρα (η λίτσα). τούτοι δω οι μήνε θα είναι τίγκα στο ξεκαθάρισμα λέει. (άσχετο. αυτό το "η πατέρα" μου θύμισε το "η τάσους". δε λέω, εντελώς άσχετο).

ευτυχώς όμως δε πιστεύω σε ζώδια και τέτοιου είδους προβλέψεις, απλώς χαζεύω καμιά φορά τα πρωινάδικα. το ράδιο συμφωνεί με το δικό του τρόπο καθότι δεν ασχολείται καθόλου ούτε με το χαμό που συμβαίνει στο σύμπαν, ούτε και με την πρόβλεψη αυτού: "βρε μελάχρινάαακι, με πότισέεεες φαρμάααακι".

ρίχνω μια ματιά στον τάριφ. στο δρόμο προς τον τάριφ η ματιά μου διασταυρώνεται με κάτι τεράστια μαύρα γυαλιά ala μπουγάς (τάσος) από τις καλές εποχές που ήταν πλανητάρχης. μη σας πω ότι ο τάριφ του έμοιαζε κι όλας. συνειδητοποιώ ότι ταξιδεύω μέσα σε ένα κινούμενο κλισέ, ζωγραφισμένο με έντονα χρώματα. τόσο έντονα που θορυβούμαι ότι πρόκειται για όνειρο. αναρωτιέμαι αν έχω ξανακούσει στο ράδιο το συγκεκριμένο άσμα και ποιός σταθμός μπορεί να είναι. "ντιμπι-ντιμπι-ντιμπι-ντάι ντιμπι-ντάι", προσθέτω εγώ (νοητά).

μου 'ρχονται στο μυαλό διάφορα άσχετα (ναι, κι άλλα). "το μουράινο, του κηπαπουρού, τ'αγριοήλουλου, το μπόε, και τ'άλλο, ότο κι σύεεε". προσέχω έναν έξτρα καθρεφτη (άντε να το γράψω και γω με φι) στο ταξί που εστιάζει πάνω μου. δηλαδή στο εσωτερικό του ταξιού, πίσω, στο δεξί κάθισμα. προβληματίζομαι αλλά το ξεπερνάω έυκολα. εντωμεταξύς ο τάριφ σε μια απόσταση 10 λεπτών έχει σταματήσει απειλητικά δίπλα σε ότιδήποτε μοιάζει με πιθανό επιβάτη επεκτείνοντας τη διάρκεια της πανήγυρης στο διπλάσιο. "ντιμπι-ντιμπι-ντιμπι-ντάι ντιμπι-ντάι ντιμπι-ντάι", προσθέτω πάλι (όχι νοητά).

εντ ιτς όνλι δε μπιγκίνινγκ.


φέρδερ ρίντινγκ: poop, tsou.

και εδώ η συνέχεια..