vandi vs. coldplay ή αλλιώς "ο κόσμος το'χει τούμπανο και ο ρόλος του internet media" *

εκεί που καθόντανε που λέτε ο φοίβους (aka phoebus) και σκεφτόντανε, και του ήρθε ξαφνικά η τρελή έμπνευση για νέο σούπερ-ντούπερ χιτ κομμάτι, ένα περίεργο παιχνίδι της μόιρας (sic) τον έφερε σε μια θέση δύσκολη και παράδοξη συνάμα.

είναι εκείνη η εκκεντρική εμμονή του, να μην ακούει ποτέ κομμάτια από μπάντες που αρχίζουν από "cold", που τώρα σαν σκούρα και δόλια φλοκάτη έπεσε μπροστά του και του έκρυψε το γεγονός ότι αυτή του η έμπνευση μοιράζεται πολλά μουσικά χαρακτηριστικά με ένα πασίγνωστο κομμάτι των coldplay.



για να είμαστε σωστοί και ουχί παραπλάνοι (κατά το λαοπλάνοι) εδώ λοιπόν το κομμάτι "clocks" (coldplay) και εδώ το κομμάτι "θέλω" (vandi/phoebus).

πάντως δεν έγινε και τίποτα καινούριο. θυμάμαι μάλιστα πιο παλιά διάφορα κομμάτια της λαϊκο-ποπ σκηνής που είχαν αυτούσια riff-άκια από γνωστά αγγλόφωνα χιτάκια. κρυφό δεν ήτανε φυσικά το φαινόμενο αλλά δεν είχε γίνει και θέμα. δεν το έπαιξε παράθυρο δελτίου ειδήσεων, δεν το συζήτησε στο πρωινάδικο ο παπαδάκης, στην τελική δεν το ήξερε και η κάθε τυχαία (arbitrary) θειά. το ήξερε βέβαια κάμποσος κόσμος, γνωστό το αστείο άλλωστε, που κάνανε πλάκα στα κλουμπς διάφοροι τραγουδώντας τους αγγλικούς στίχους την ώρα που έπαιζε το ελληνικό κομμάτι.

κι ερχούμαστε στο σήμερις. κάθισε λοιπόν που λέτε ο κύριος ανώνυμος τάδε και μίξαρε τα κομμάτια με τρόπο που οι ομοιότητες των κομματιών είναι λίγο πιο εμφανείς από ότι αν τα ακούσεις χωριστά. το ανέβασε το βιντεάκι του στο φίλο μας τον youtube και το στέλνει στην εκπομπή ninja tv του mad channel.

προς έκπληξη όλων -συμπεριλαμβανομένου μάλλον και του ιδίου του ανώνυμου φίλου μας- ο παρουσιαστής του ninja tv παίζει μέρος από το βιντεάκι στον αέρα! και μάλιστα παραπάνω από μία φορές. και τώρα προσέξτε τι μαγικό συνέβη: o παρουσιαστής δεν ξαναέκανε εκπομπή από τότε. μιράκολο-μιράκολο! θαύμα-θαύμα!

τώρα το πώς ακριβώς το χειρίστηκε το θέμα ο τύπος του ninja tv (guy krief) δε θα το σχολιάσω. μπορείτε να δείτε το κομμάτι της εκπομπής εδώ. αλλά όπως και να έχει, είναι μεγάλη καγκουριά του mad να τον διώξει επειδή έβγαλε στη φόρα το προφανές.

το ενδιαφέρον όμως κατ'εμέ είναι ότι για πρώτη φορά το πασίγνωστο αυτό φαινόμενο γίνεται λίγο-πολύ θέμα. και το περίεργο για μένα είναι ότι αν και έχουν γραφεί γι'αυτό και παλαιότερα άρθρα σε εφημερίδες (δείτε π.χ. το ο φοίβος κύκλους κάνει στην ελευθεροτυπία), χρειάστηκε ένα βιντεάκι στο youtube και η απόλυση ενός νεαρού vj για να συζητηθεί μιντιακά λίγο παραπάνω το φαινόμενο.

ίσως οι λέξεις blog, youtube, ιντερνέτ (sic), μπλογκόσφαιρα, να είναι πια τόσο της μοδός που να είναι ικανές να προωθούν πράγματα και καταστάσεις. ίσως πάλι να προσθέτουν μια νέα (ουσιαστική) παράμετρο στο παιχνίδι της πληροφορίας. όπως και να έχει, ίσως με αυτό τον τρόπο να αρχίσουν να συζητιούνται περισσότερο τα διάφορα θέματα ταμπού της ελληνοφρενειακής νοοτροπιας.


άσχετο (πολύ): στο youtube-ιακό βιντεάκι με τα μιξαρεισμένα κομμάτια βγαίνει ως related το παλιό και αγαπημένο σκετσάκι απο το α.μ.α.ν με την παπαρήγα στην παραλία :D

* η ιστορία μέσω δίεση και του πρωινού προγράμματος που άκουγα γράφοντας yados (yet another draft of something)

και εδώ η συνέχεια..

οκτώβριος vs οκτώμβριος

λοιπόν εκνευρίζομαι όταν ακούω κόσμο να λέει οκτώμβριος. μου τη δίνει, με πειράζει αισθητικά αν μη τι άλλο.

και εντάξει, λες δεν το ξέρει όλος ο κόσμος ότι ο οκτώβριος είναι ο μόνος μήνας που δεν έχει μ, αλλά όταν το ακούω από δημοσιογράφους μου τη δίνει ακόμα περισσότερο. π.χ. το άκουσα πρόσφατα στη ραδιοφονική (sic) διαφήμιση για την ταινία control:

"τον οκτώμβριο στους κινηματογράφους"

πώς ένα ορθογραφικό σου βγάζει το μάτι; ε, κάπως έτσι μου τη σπάει όταν το ακούω. σα να διαβάζω

"τον ωκτομβριω στους κινηματογράφους"

και εδώ η συνέχεια..

"ver it ma teem!"

τόπος: στις πρασινάδες-γήπεδο του campus.*
χρόνος: απογευματάκι.
σκηνή: διάφοροι κόσμοι παίζουν ποδόσφαιρο. σε μια γωνιά οι ομάδες έχουν κανονιστεί και ένα παιχνίδι ετοιμάζεται μόλις να ξεκινήσει. ένας ινδός στέκεται συνοφρυωμένος και κορδωμένος και φωνάζει προς τους υπόλοιπους "ver it ma teem!". είναι μπουλουκάκος, το πρόσωπό του είναι σφιγμένο, και έχει το ύφος του μπόμπιρα "αν δε μου δώσετε πίσω το παιχνίδι μου θα κρατήσω την αναπνοή μου μέχρι να σκάσω". αν δεν ξεφυσούσε από τη μύτη με δύναμη θα ήμουν σίγουρος ότι μάζευε αναπνοές για να εκραγεί φωνάζωντας "VER IT MA TEEEEEEEM!".

είναι πολύ αστεία η ινδική προφορά. όχι υποτιμητικά αστεία, γουστάρω σα να λέμε, έχει τη φάση της. με όλες τις προφορές έχω ένα κάτι και μου αρέσει να τις προσέχω. γι'αυτό ίσως μου άρεσε και το σόου ενός άλλου ινδού που στη χώρα του politically correctness μπορεί με επιτυχία να κοροιδεύει τις προφορές και τα καπρίτσια των διάφορων φυλετικών ομάδων, με τη δική του πρώτη πρώτη.



ιδού και ένα ποστάκι για το πρόσφατο καλοκαιρινό σόου του εδώ πέρα.

* η ιστορία αληθινή αλλά όπως τη φαντάστηκα από την περιγραφή του ακτινιδίου.

και εδώ η συνέχεια..

gogol bordello, gypsy punks

με μία λέξη: τρελοί. με δύο: gypsy punks. ηλεκτρική, ντραμς, μπάσο, αλλά και κλασσική, βιολί, και ακορντεόν. απίστευτη φιγούρα ο lead gypsy της μπάντας (hutz) που είναι σαν να έχει ξεπηδήσει μόλις από τη μαρμίτα με το μαγικό ζωμό.

στη συναυλια (kool house οκτ. 2007) παίξαν φυσικά κομμάτια από το νέο τους δίσκο super taranta, καθώς και το ομώνυμο κομμάτι. "super taranta.. for super toronto" όπως είπε και ο hutz.

άλλα μικρά-μικρά από τη συναυλία: ο μπασίστας είχε συνέχεια προβλήματα με τον ήχο και ανάμεσα στα κομμάτια μπαινόβγαινε ένας ταλαίπωρας τεχνικός και πείραζε τα μηχανήματα (κυρίως κούναγε τα καλώδια από ό,τι είδα) και ο hutz έχωνε κανονικά: "μα τι φλωριες είναι αυτές" έλεγε στο κοινό, "γιατί δε μας γιουχάρετε λίγο που σταματάμε τη μουσική για μαλακίες;", "άντε φωνάχτε" και τέτοια, ενώ γιουχάριζε και ο ίδιος. με μια λέξη: όργιο.

μία γεύση από τον ήχο τους, το χιτάκι του πρώτου τους δίσκου:

start wearing purple wearing purple (da da da da da)
start wearing purple for me now
all your sanity and wits they will all vanish
i promise, it's just a matter of time...


σχετικό: τιμούμε τη βουκολική προφορά του lead gypsy.
άσχετο: μου φάνηκε αστείο που ο τυπάς μου θύμισε λίγο τον ρώσο τον οποίο ερωτεύτηκε μια από τις ηρωίδες στο hapiness.

και εδώ η συνέχεια..

μπαμπαλίσιους ή αλλιώς "μια καλοκαιρινή τσιχλόφουσκα"

το "δες καθαρά" είναι ένα κομματάκι που μου θυμίζει καλοκαίρι και μάλλον θα μου θυμίζει το συγκεκριμένο που πέρασε. η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενα τέτοια διασκευή από την ανδριάνα, ευχαριστότατη έκπληξη! μέχρι και το βιντεοκλίπ μου άρεσει, παρόλο που παίζει στα γνωστά μοτίβα και κλισέ που κινούνται όλα τα ελληνικά κλιπς. ίσως μου αρέσει επειδή βγάζει κάτι το δροσερό και ανέμελο, σχεδόν σκανταλιάρικο και παιδικό. καλά, ίσως απλά μου αρέσει το (νέο) πολύχρωμο look της ανδριάνας :)



σημειώσεις:
- ιδού το αυθεντικό face à la mer στο φίλο μας το youtube. κάντε μια σύγκριση στο ραπιακό κομμάτι του δίσκου (χίλιες φορές μπάμπαλη αντί για calogero ιφ γιου ασκ μι -- βέβαια δεν καταλαβαίνω και τους γαλλέζικους στίχους). επίσης, ρίξτε μια ματιά και στα comments στο youtube. πολύ γέλιο. ακόμα και η διασκευή ενός κομματιού μπορεί να οδηγήσει σε εθνικιστικο-παπαρολογιες (λες και δεν το ξέραμε θα με πείς).
- ιδού μια δισκοκριτική στο musiccorner από όπου πήρα και τη φάτσα της ανδριάνας.
- σε μερικά τραγούδια του δίσκου η φωνή της ανδριάνας μου θύμισε την έφη θώδη.. (ε, μια ιδιαιτερότητα στην προφορά την έχει).
- όποτε θυμάμαι/χρησιμοποιώ τη λέξη "σκανταλιά" νιώθω λίγο "μεγάλος", αλλά δε μαμιέται. μεγαλώσαμε πια, γιατί να το κρύψομε άλλωστε;
- η φωτογραφία-τοίχου που ακολουθεί, κομμάτι από post του old boy.

και εδώ η συνέχεια..

καθρεύτης vs. καθρέφτης

λοιπόν ο καθρεύτης των κουρευτηρίων είναι περίεργο πράγμα. είναι συνήθως μεγάλοι, πεντακάθαροι και απρόσμενα -αντίθετα με τους περισσότερους που έχεις συνηθίσει- αμείλικτοι. ίσως είναι κόλπο. για να βλέπεις ακόμα πιο έντονα ότι τα μαλλιά σου έχουν τα χάλια τους -"μα καλά δεν τα προσέχεις καθόλου;"- ότι καλά έκανες και πηγες, ότι το ένα, ότι το άλλο. και όσο και αν έχεις πειστεί (ή πιεστεί) ότι οι μαύροι κύκλοι ουσιαστικά δεν υπάρχουν, ότι απλώς πρόκειται για τη γωνία που πέφτει το φώς και γενικά είσαι μια χαρά, έρχεσαι φάτσα με φάτσα (κυριολεκτικά) με την αλήθεια. είναι εκεί μάυροι-μάυροι και υπαρκτοί και δίνουν και ένα τόνο σκοτεινό στο φρακταλ που σχηματίζεται με τον πίσω καθρεύτη αν κοιτάξεις προς την κατάλληλη κατεύθυνση.

η φωτογραφία via [devianart].

και εδώ η συνέχεια..

control?

via [pop-rock].

η ζωή και ο θάνατος του ian curtis σε 121 λεπτά. δε φρόντισα να το δω στο tiff, θα το αναζητήσω στις αίθουσες σε καναδυό βδομάδες.


ιδού το official website και ένα άλλο trailer.

και εδώ η συνέχεια..

μια μικρή ιστορία

φλας. και εγώ που νόμιζα ότι έλεγε μια μικρή ιστορία.


[ονειροπαγίδα|δωμάτιο|1998]

στο δωμάτιό μου
πέφτω σε μια νάρκη
φοβάμαι
λυπάμαι

ο ρομαντισμός μου
πνίγεται στους τοίχους
ξυπνάω
ξυπνάω

μάτια που θολώνουν
πονάνε διαστρεβλώνουν
τα πάντα
για πάντα

για πάντα με χωρίζει
το δωμάτιό μου
από σένα
από σένα
από σένα

μια νεκρή ιστορία
μετράω τις λέξεις
σου φτιάχνω μία

μια νεκρή ιστορία
μετράω τις λέξεις
σου φτιάχνω μία

και εδώ η συνέχεια..

syncategorematic ή αλλιώς "πού πήγε η αγάπη"

σκόρπιες φράσεις από τα n διαφορετικά μύτινγκς/σέμιναρζ της ημέρας.

πρόταση της ημέρας: "people don't use love any more".
τόπος: κάποιο seminar room με παράθυρα.
χρόνος: μεσημεράκι.

μου πήρε λίγο να καταλάβω τι ήθελε να πει ο ποιητής (ήμουν και λίγο αφηρημένος). αρχικά νόμισα ότι τα 5 δευτερόλεπτα που αφαιρέθηκα ήταν τα κρίσιμα 5 δευτερόλεπτα που οδήγησαν τον σύγχρονο ερευνητή και ομιλητή μας στο nervous breakdown και τη μετατροπή του σε μάρτυρα του δρόμου της καρδιάς και του coelho: "πού πάμε;", "πού πήγε η αγάπη;", "πού'ναι η αγάπη που μ'ανέβασε στα σύννεφα;", "ποιός έχει λόγο στην αγάπη;", που οδεύουμε στο τέλος-τέλος;

μου πήρε λίγο λοιπόν να επανέρθω στο σωστό context. ήταν αρκετό δηλαδή να ρίξω μια ματιά στο slide 24 με υπέρτιτλο "μάνα raver". καλά όχι, πλάκα κάνω. με υπέρτιτλο "LAV mappings". lav λοιπον και ουχί love. λαβ τετοσπάντων κι όποιος κατάλαβε, κατάβαλε. λαβ will tear us apart again.

του ιδίου καλλιτέχνη και η ακόλουθη ατάκα. α, και με την ευκαιρία να πούμε δυο λόγια για τον καλλιτέχνη. ο τυπάς που λέτε είναι ιταλός, αστειούλης, γενικά σωστός και γαμώ-τα-παιδία. αυτά. στην ατάκα τώρα. σε κάποια φάση είχε ένα παράδειγμα σε μια διαφάνεια που μιλούσε για μια μουσική μπάντα και καπου φαινόταν ότι τα ονόματα του lead singer είναι anthony και john. οπότε λέει σε ανύποπτη φάση:
- and which would this band be?
(μόκο από κάτω το κοινό)
- of course you don't know, you are all nerds here.

και εδώ η συνέχεια..

μία ψήφος στους μικρούς είναι χαμένη ψήφοςvs.μία ψήφος στους μεγάλους είναι καμμένη ψήφος *

ήρθε λοιπόν η ώρα.

είχα μια περίεργη όρεξη φέτος και συζήτησα πολύ κόσμο σχετικά με το
- πώς κρίνει τις θέσεις των κομμάτων,
- τι σκοπεύει να ψηφίσει, και
- ποιό εκλογικό αποτέλεσμα θεωρεί καλύτερο για τη χώρα.
(τρία πράγματα που συμβαδίζουν μονάχα στους ψηφοφόρους-οπαδούς από ό,τι φαίνεται).

μετά από τις πολλές συζητήσεις λοιπόν δεν έχω πια όρεξη να συζητήσω πολύ ή/και να επιχειρηματολογήσω για κάτι. ίσως το μόνο συμπέρασμα που έβγαλα είναι ότι η πολιτική σκηνή είναι σε πολύ μεγάλο βαθμό καθρεφτης της νοοτροπίας του κόσμου.

όσο το ξανασκέφτομαι τόσο πιο προφανές μου είναι. στην τελική, αν το σύνολο του κόσμου δε συμφωνούσε με την κατάσταση, ε, κάτι διαφορετικό θα γινόταν. και για να εξηγούμαι, όταν λέω "αυτή την κατάσταση" δεν εννοώ την κυβέρνηση της νέας δημοκρατίας, εννοώ το γενικότερο πολιτικό σκηνικό και την αυθαιρεσία και αναξιοπιστία που το χαρακτηρίζει. δεν είναι θέμα κομμάτων πια (όχι δηλαδή ότι το ένα είναι καλό και το άλλο είναι σκάρτο), ίσως ουτε και πολιτικών θέσεων, αλλά έχει να κάνει με την ίδια την ιδιότητα του βουλευτή ή του επαγγελματία πολιτικού.

ίσως (για παράδειγμα) όταν (και άμα) γίνει η αξιοκρατία τρόπος ζωής του συνόλου του κόσμου τότε να γίνει και μέρος του πολιτικού κόσμου. πάντως σχετικά με τον τίτλο του post, καλύτερα ψήφο σε ένα κόμμα που σε εκφράζει πιο πολύ από τα άλλα και ας είναι και σίγουρα εκτός βουλής.

* ο τίτλος εμπνευσμένος από κάποια γελοιογραφία στο ποντίκι που έφτασε σε με μέσω του κώστα αρβανίτη στο πρωινό πρόγραμμα του δίεση πριν αρκετές βδομάδες.

και εδώ η συνέχεια..

tonight tonight

tonight tonight. δύο. ένα ανάλαφρο και ένα σκοτεινό.


[the superfantastics]


[the smashing pumpkins]

tonight tonight λοιπόν: μία μεγάλη βαλίτσα, δύο chicken salad sandwich, τρεις λογαριασμοί, μία cic αίτηση που γύρισε πίσω εξαιτίας ενός τυπογραφικού (αι μαλακίαι επιστρέφονται), πάνω από 117 unread emails, ένας επισκέπτης, ένας εορτασμός διδακτορικού, άλλες δυο μεγάλες (επισκεπτιακές) βαλίτσες, 3 μύτιγκς με το καλημέρα (ένα εκ των οποίων πρωινό), ένα κουτί υπολογιστή (με άγνωστο εσωτερικό κόσμο), μια χαμένη μεγάλη συναυλία, μία ψαρόσουπα, ένα ταριχευμένο μ.ι.ζ. (μεγάλο ιπτάμενο ζωύφιο) δίπλα στο παράθυρο, ένα σερί επαναστατικών τραγουδιών (επίσης επισκεπτιακό), ένα σουτ ("σουτ εσύ!") υπό πίεση. μία επερχόμενη μετακόμιση, και μία ακόμα.

αν και λίγο καθυστερημενα, καλή μας βδομάδα :]

και εδώ η συνέχεια..

"γίνεται καλοκαίρι χωρίς τζιτζίκια;"

μιλούσα πρόσφατα με mail με ένα καλό μου φίλο για θέματα άσχετα με τα καθημερινά, αναζητήσεις που βρίσκονται στο όριο της επιστήμης και μη, πράγματα που συχνά μου τριγυρίζουν το κεφάλι αλλά σπάνια βρίσκω και άλλους που μοιράζονται τις ίδιες ανησυχίες.

σε μια από τις απαντήσεις του με ρώτησε τι κάνω ξύπνιος μέχρι τις έξι εφτά το πρωί που συνήθως του έστελνα mail. με το γνωστό του ύφος, μου είπε λίγο "μεγαλίστικα" (είναι αρκετά μεγαλύτερος από μένα) και αστειευτικά:
τέτοια ώρα όπως, ίσως, θυμάσαι, εμείς εδώ στη μεσόγειο βλέπουμε τα πιο γλυκά μας όνειρα ή το πολύ να τεντωνόμαστε ακούγοντας τα σπουργίτια ή τα τζιτζίκια (έχετε τζιτζίκια στον καναδά;)

δεν θυμόμουν να έχω ακούσει ποτέ τζιτζίκια στο τορόντο. η αλήθεια είναι βέβαια ότι σπάνια βρίσκομαι σε μέρη που θα περίμενα να έχει τζιτζίκια, καθώς είμαι συνέχεια στο κέντρο της πόλης. μετά πάλι αναρωτήθηκα αν στο κέντρο της αθήνας που ζούσα μέχρι πριν από μερικά χρόνια (και που σύντομα φιλοδοξώ να υποχωρήσω μόνιμα) έχει τζιτζίκια. προσπαθούσα να θυμηθώ αν στη γειτονιά μου έχει τζιτζίκια αλλά ήταν πάλι πρωί (οι μικρές ώρες, που λένε) και δεν το παίδεψα άλλο. του απάντησα ότι εδώ που μένω δεν έχω ακούσει και πως μάλλον στην πόλη μέσα δεν έχει, παρόλο που υπάρχουν πάρκα και πράσινο.

στο επόμενο mail που μου έστειλε και μετά από τα σχόλια του για το θέμα που συζητούσαμε με ρώτησε πάλι σε παρένθεση:
(γίνεται καλοκαίρι χωρίς τζιτζίκια;)

ξαναπροσπάθησα να θυμηθώ αν είχα ακούσει τζιτζίκια στη γειτονιά μου στην αθήνα, αν μπορούσα να συνδέσω τα βράδυα ή/και τα ξημερωνόματα τα πρωινά με αυτούς τους ήχους, αλλά μετά από λίγο μου ήταν πια προφανές ποιές καταστάσεις ήταν συνδεδεμένες με τον ήχο των τζιτζικιών. ήταν στις διακοπές. δεν έχει σημασία που. δεν ήμουν ποτέ στην αθήνα σε διακοπές, πάντα κάπου διέφευγα. μπορεί να έχει και στην αθήνα τζιτζίκια και μπορεί να τζιτζικίζανε δίπλα μου όταν ξημερωνόμουν καλοκαιρινά βράδυα στην αθήνα αλλά εγώ τζιτζίκια θυμάμαι μόνο σε καταστάσεις διακοπών, όπου έχοντας διαφύγει από την καθημερινότητα ήμουνα πια ευάλωτος σε τέτοια ερεθίσματα.

αν και κινδυνεύω να γίνω υπερβολικά γραφικός, θα το πω. καλοκαίρι χωρίς τζιτζίκια δε γίνεται. και ευτυχώς το ανακάλυψα λίγες ώρες μόλις πριν την πτήση μου προς το καλοκαίρι και τα τζιτζίκια. πάω, (βζιιίοοουνν). θα τα πούμε από την αποκεί μεριά του ατλαντικού.

(και δε μου λες, έχει τζιτζίκια εκεί που είσαι;)

και εδώ η συνέχεια..