τα χαμένα παπούτσια και οι άγγελοι του τσάρλι

χρόνος: κυριακή
τόπος: οικία ντάλτον

ένα ζευγάρι παπουτσιών άγνωστης προελεύσεως βρίσκεται στη συμβολή των οδών από-σαλόνι-προς-κουζίνα και από-σαλόνι-προς-κάτω-διαμερίσματα (πρόκειται για σταυροδρόμι, αλλά ας μη μπούμε σε λεπτομέριες). το εν λόγω ζευγάρι απεικονίζεται στο πειστήριο α:

στην αρχή νόμιζα ότι ήταν του μορικίου (λέγε με μόριτς, λέγε με τσάρλι) και πως αυτό ήταν το μικρό του μυστικό που προσπαθούσε να μου πει όλη νύχτα όταν ερχόταν προς το μέρος μου με ύφος γόη και αναρριχητή, αλλά γρήγορα κατάλαβα ότι οι πιθανότητες γέρναν πιο πολύ προς τις τρεις άγγελους του τσάρλι που εκτός των άλλων είχαν και από εξήντα χιλιάδες παπούτσια η κάθε μια στη συλλογή τους. όμως κάτι δεν κόλλαγε. κάτι στην τεχνοτροπία του παπουτσιού, κάτι στο νούμερο που ήταν μόνο λίγο μικρότερο από το νούμερό μου, κάτι στο ότι αν είχε έρθει με τα κορίτσα του τσάρλι τότε θα είχε φορεθεί με το αντίστοιχο συνολάκι -- και με τη φωτογραφική μου μνήμη ήμουν σίγουρος ότι κάτι τέτοιο δεν είχε συμβεί.

μολαταύτα επικοινώνησα με την άγγελο νούμερο ένα χρησιμοποιώντας το χάιμπριντ κόκκινο τηλέφωνο, μόνο για να επιβεβαιώσω την υποψία μου: το ξευγάρι δεν άνηκε ούτε στη σαμπρίνα, ούτε στη τζιλ, μα ούτε και στην κέλυ (όχι βρε αυτή από το μπέβερλι χιλς, για τους άγγελους του τσάρλι λέμε!). το μυστήριο παρέμενε εδώ (στο ρόντο), αλλά και ταυτόχρονα μετακινούταν μαζί με το αμάξι του τσάρλι και τους άγγελους προς τη βοστώνη. κι όμως κάτι μου έλεγε πως η λύση του ήταν πολύ κοντά. και πράγματι έτσι ήταν.

μόλις μερικά μέτρα πιο πέρα και συγκεκριμένα στην είσοδο της οικίας ντάλτον ένα κρυπτογραφημένο μήνυμα με μωβ μελάνι πάνω σε κίτρινο ποστ-ιτ περίμενε υπομονετικά να μεταφέρει το μύνημά του στο σωστό παραλήπτη. χρειάστηκαν μόλις 41 δευτερόλεπτα για να το αποκρυπτογραφήσω και να επεξεργαστώ τα κρυφά μυνήματα που έκρυβε καλά κρυμμένα (χωρίς να παίξω ανάποδα το δίσκο). ακολουθεί απομαγνητοφώνηση (sic) τοy π(λ)ειστηρίου βου:

hey stravros,
[γιατί με λένε όλοι στράβρο εδώ στη βορειοαμερική, δεν καταλαβαίνω -- "μα δεν είμαι ο sinatra!" ala ζουγανέλης]
i think i left my shoes at your place (brown, leather)
[αι θινκ είπε η κοπέλα, δεν είναι και σίγουρη]
could you leave them outside if you get a chance?
[καλά, κάτι θα κάνομε και για σένα]
thanks,
σούλα
[εντάξει δεν έγραψε "σούλα" αλλά μου φαίνεται πως δένει καλύτερα με την ιστορία]

μια από τις κοπέλες που μένει από πάνω και είχε έρθει στο πάρτι μας, σε κάποια φάση εκατέβη και στα κάτω διαμερίσματα και ως γνωστόν στα κάτω διαμερίσματα βγάζουμε τα παπούτσια μας πριν πάμε για να μην αναταράσσουμε τον βιότοπο της μοκέτας. όταν έφυγε της διέφυγε η προηγουμενη λεπτομέρια και έφυγε με τα χέρια (πόδια) άδεια.

μη σας ξενίζει όμως. δεν είναι τόσο παράλογο όσο ίσως φαίνεται αρχικά. παλαιότερα μια άλλη από τις κοπέλες που μένουν από πάνω είχε ανέβει σπίτι της με τη μια παντόφλα. η άλλη της είχε φύγει από το πόδι ενώ ανέβαινε τις σκάλες, αλλά -απλώς- δεν το πρόσεξε (ή τουλάχιστον δεν το πρόσεξε μέχρι το επόμενο πρωί).

και εδώ η συνέχεια..

και το ντεντλάιν ολόκληρο και η χαβάνα χορτάτη

fakirhs> molis soy egrafa mail
fakirhs> 8es to short story 'h thn tainia?
inki> hmmm
inki> endiaferon
fakirhs> kala soy dinw to short
inki> thn tainia ennoeitai:-)
fakirhs> www
fakirhs> etsi se 8elw
fakirhs> jypnw poy les prwi prwi
fakirhs> :)
fakirhs> kai poy paw?
fakirhs> e?
fakirhs> travel cuts
inki> na pareis to eishthrio:-)
inki> wx wx
fakirhs> eprepe na bgalw thn isic moy prwta
fakirhs> re th dikh soy thn exeis?
inki> nai thn exw
fakirhs> wraia,. paw ekei kanw tis diadikasies
fakirhs> pairnw thn isic
fakirhs> kai paw sta aroporika
fakirhs> olo xara
fakirhs> geia sas
fakirhs> 8elw to eishthrio moy gia havana (tssss)
fakirhs> (mono antiliako den eixa balei)
fakirhs> koita aytos
fakirhs> kai me leei, axm, poio eishthrio?
fakirhs> jana koita
inki> wx wx wx
fakirhs> kai shneidhtopoiei to moiraio
fakirhs> h krathsh yphrxe
fakirhs> alla h air canada otan eide ta dyskola
fakirhs> (gemize h pthsh)
fakirhs> thn akyrwse!
fakirhs> stegna
fakirhs> thn krathsh moy
fakirhs> malista
fakirhs> ton koitaw
fakirhs> me koitaei
fakirhs> (koitazomaste)
fakirhs> kai wsan se tainia me hackers pianei to plhktrologio
fakirhs> to opoio kai arpazei fwtia
fakirhs> brhkame mia wraiotath 8esh sthn idia pthsh
fakirhs> alla me 1600 dollaria
fakirhs> to skefthka ligaki
fakirhs> kai ka8oti eimai sta 180 ntallars sthn trapeza (8a plhrw8w sto telos toy mhna)
fakirhs> lew mhpws na broyme kati allo?
fakirhs> janapairnei fwtia to plhktrologio
fakirhs> kai moy leei to ejhs ajiomnhmoneyto
fakirhs> i have good news and i have bad news
fakirhs> the bad news you already know
inki> LOL
inki> theos
fakirhs> there is no cheap flight on the 30th
inki> but?
fakirhs> but i have found one for the 1st of july
fakirhs> and it's a little cheaper too
fakirhs> i am sorry but this is the best i can do
fakirhs> ton koitaw
fakirhs> me koitaei
inki> :-)
fakirhs> egw apo mesa moy lew, den einai dynaton
fakirhs> (koitazomaste)
fakirhs> aytos mallon skeftetai oti paei me gamhse
fakirhs> jekollaw kai toy lew
fakirhs> yes that'd be great
inki> :-D
fakirhs> (oeo)
inki> nai nai nai!
inki> teleia!
fakirhs> meta den ebriske gia epistrofh
fakirhs> kai moy leei na er8eis stis 5?
fakirhs> toy lew an ginetai isws na allajeis kai sy thn pthsh soy tote (an 8es) giati 8a phgaina me mia filh moy
fakirhs> moy leei an to phre apo mas ginetai
fakirhs> ton koitaw, alla ligo problhmatismenos ayth th fora
fakirhs> me koitaei kai aytos
fakirhs> kai janapianei to keyboard
fakirhs> kai guess what (ennoeitai de 8a allaza thn pthsh soy xwris na se rwthsw)
fakirhs> moy brhke mia 8esh gia tis 4
fakirhs> jereis poy?
inki> pou?
fakirhs> dipla se ena apisteyto plasma poy legetai inkoylini
inki> :-D
fakirhs> :)
inki> apisteyto
fakirhs> : )))))))
inki> :-D
fakirhs> inki 8a pame sthn koybaaaaaaaaa
fakirhs> wx de me les
fakirhs> 8a er8eis leei na me pareis apo to arodromio?

και εδώ η συνέχεια..

-"θα ήθελα μια τούρτα για το σπίτι"

-"ε, θα τη φας εδώ!"

ανεπανάληπτη ατάκα από "θου βου, ταινίες γέλιου", η οποία ακολουθείται φυσικά από το γαμάτο τουρτοπόλεμο. πάντα ήθελα να κάνω μια τέτοια φάση και να σουτάρω τούρτα στη μούρη, από ευνοϊκή θέση που θα έλεγε και ο σκουντής. εώς και που ήθελα να συνομωτήσω μια φορά έτσι ώστε ένα από τα πάρτυ μας να έχει πολλές τούρτες και κάποια στιγμή με ένα-δύο ακόμη κασκαντερζ να αρχίσουμε τον (απρόσμενο) τουρτοπόλεμο >:)

τελικά το σκηνικό έγινε πραγματικότητα χτες σε ένα πάρτυ γενεθλίων που δε μύριζε γκολ.. σχετικά υποτονικό, χωρίς πολλά-πολλά και με πολύ συμβατικά κέφια. εγώ αν και γινόταν σπίτι μου (ο συγκάτοικος βου είχε γενέθλια), ήρθα σχετικά αργοπορημένος γιατί είχαμε αγώνα 10-11 το βράδυ (άκουσον άκουσον). ετοιμάζουμε λοιπόν την τούρτα με τα κεράκια, πέφτει η μουσική, πέφτουν τα φώτα και σερβίρω την τούρτα στον εορτάζοντα, ο οποίος σβήνει τα κεράκια με χαρακτηριστική άνεση. και εκεί που είμαστε στο πώς να κόψουμε την τούρτα, θυμάμαι την ατάκα.

- "ρε συ, θυμάσαι εκείνη την ελληνική ταινία με το βέγγο και τον τουρτοπόλεμο;"
με πιάνει αμέσως τι εννοώ ο συγκάτοικος (χωρίς να συλλαμβάνει ταυτόχρονα και τα επίπεδα αδρεναλίνης μου που ανεβαίναν επικίνδυνα) και λέει με άγνοια κινδύνου
- "ναι, ναι, εε, θα ήθελα μια τούρτα για το σπίτι"
- "θα τη φας εδώ" και πάρτην στη μούρη του.

μετά από μερικά δευτερόλεπτα έκπληξης, συνέρχεται, σκουπίζει με τα δάχτυλα ala υαλοκαθαριστήρες τα γυαλιά του, πιάνει ένα γενναίο κομμάτι της τούρτας που εφυγε και έσκασε στον καναπέ και μου το τρίβει στη μούρη. προς στιγμήν σκέφτηκα να πετάξω το δίσκο και όση τούρτα έμεινε προς άγνωστη κατεύθυνση, αλλά συγκρατήθηκα (κακώς -- κάκιστα) γιατί θυμήθηκα ότι είχε τύχει και ήρθε και κόσμος που δε μας ήξερε και δε θα εκτιμούσε να φάει τούρτα φρούτου στη μούρη (όχι ότι οι υπόλοιποι θα το εκτιμούσαν, αλλά τουλάχιστον αυτοί που μας ξέρουν, ξέρουν ότι μπορούν να τα περιμένουν όλα). με το που το σκέφτομαι γυρνάω και βλέπω το σόου που επικρατούσε έξω και γύρω από τον τουρτο-καναπέ, και στο βάθος τρία άτομα να φεύγουν τρέχοντας (μαντέψτε ποιοι). τα επόμενα λεπτά κυλήσαν με δυο υποψήφιους διδάκτορες να προσπαθούν να αποτουρτοποιηθούν κυρίως τρώγοντας μεγάλο μέρος της έκρηξης.

το μόνο που με στεναχωρεί είναι που ακριβώς επειδή δεν ήταν προσχεδιασμένο, δεν υπήρξε η απαραίτητη ετοιμότητα ώστε να απαθανατιστεί το γεγονός. κάποιες φωτογραφίες βγήκαν πάντως από freelancer paparazzi, τις οποίες και αναμένω σύντομα στο mailbox μου. ποιός είναι ο επόμενος που έχει γενέθλια;

και εδώ η συνέχεια..

ΣΚΡΑΜΠΛ, γιατί έτσι μας αρέσει!

ταταρατατατατατα ταταρατατατατα.. it iz with great pleasure that i present to you..


απαραίτητα υλικά:
ένα επιτραπέζιο παιχνίδι scrabble στα αγγλικά.

οδηγίες χρήσης:
το παιχνίδι παίζεται κανονικά, με τη μόνη διαφορά ότι οι επιτρεπτές λέξεις είναι στα ελληνικά με μια ευρύτερη έννοια του όρου greeklish. εκτός από τη χρήση του λατινικού αλφαβήτου όπως στα greeklish, π.χ. η χρήση του G ως Γ, τα γράμματα του παιχνιδιού μπορούν να τοποθετηθούν με οποιονδήποτε τρόπο ώστε να μοιάζουν με ελληνικά γράμματα. π.χ. το M μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ως Σ (πλαγιαστά) και ως ω (ανάποδα), κτλ. όλα αυτά μπορούν να συνδυαστούν χωρίς να τηρείται κανένας απολύτως κανόνας ορθογραφίας. όλοι οι υπόλοιποι κανόνες του scrabble τηρούνται κανονικά.

παραλλαγές: χρήση ρώσσικου ή κινέζικου scrabble (για πιο σουρεάλ καταστάσεις)

ιδού και ένα στιγμιότυπο από το πρώτο (ιστορικό) παιχνίδι που έλαβε χώρα στο cobalt [στίγμα]. με λίγη προσπάθεια μπορεί κανείς να διακρίνει τις λέξεις "λαδώνω" (κάτω, με το V ως Λ ανάποδα και το Z ως Ν πλαγιαστά), "λημέρια", "κέρινους" (στο κέντρο και με πολλή φαντασία), αλλά και "εξηγώ" (πάνω, με τα Χ και J ως δύο Ξ, κάτι που επιτρέπεται σε αναλογία με τα δύο Σ που έχουν μερικές λέξεις).

και εδώ η συνέχεια..

πάει το έχασα το μυαλό μου

τρίτη. ξυπνάω οριακά ώστε να προλάβω το τελευταίο meeting του καλοκαιριού (ή μάλλον, το τελευταίο πριν το καλοκαίρι, μιας και τώρα ξεκινά ουσιαστικά). με γρήγορες κινήσεις τακτοποιώ διάφορες πρωινές εκκρεμμότητες και κινώ προς το πανεπιστήμιο με το συνηθισμένο βήμα για προπονημένους.

το meeting πάει καλά, αλλά κρατά μισή ώρα παραπάνω, που σημαίνει ότι έχω ήδη αργήσει για το επόμενο. το τμήμα κάνει έξωση στα ρομποτάκια μας από το χλιδάτο λαμπ στο οποίο κατοικούσαν και είχαμε κανονίσει να τα μεταφέρουμε στη νέα αποθηκευτική κατοικία τους. τη θέση τους θα πάρουν γραφεία για νέους φοιτητές, το οποίο είναι μια καλύτερη σαφώς αξιοποίηση του χώρου, αλλά παρόλαυτά μια αίσθηση προδοσίας με κατακλύζει καθότι οι απόπειρες μας να αποκτήσουν μια κάποια εξυπνάδα δεν έχουν αποδόσει και πολλούς καρπούς.

τελειώνουμε την έξωση και πιάνουμε μια κουβέντα του στυλ "ai, universe and everything". περνά η ώρα και λέω
-"άντε να πάω σιγά-σιγά γιατί πετάω κι όλας αύριο και έχω πολλά να ετοιμάσω".
-"α, ναι" μου λέει ο j. "και εγώ αύριο πετάω".
μπα, σκέφτομαι απο μέσα μου, περίεργο.
-"αν θυμάμαι καλά εσύ πέταγες μια μέρα μετά από εμένα" του λέω. "για κάτσε, εγώ πετάω τετάρτη, φτάνω αθήνα πέμπτη, κάθομαι μια μέρα και την επόμενη πετάω για εδινβούργο".
-"και πότε φτάνεις εδινβούργο δηλαδή;"
-"παρασκευή.."
χμ. δε βγαίνουν οι μέρες, κάτι δεν πάει καθόλου μα καθόλου καλά.
-"25 δεν έχουμε σήμερα;"
-"...όχι. 26."
πράγματι, ο j. Πετούσε μια μέρα μετά από εμένα. δηλαδή εγώ πετούσα μια μέρα πριν από αυτόν. αυτός πετούσε αύριο. εγώ σήμερα.

κοιτάω το ρολόι. 3.05pm. η πτήση είναι στις 5.30pm. θα έπρεπε να είμαι ήδη στο αεροδρόμιο. δεν είναι αναζωογονητικές αυτές οι μικρές εκπλήξεις της ζωής; 3.06pm είμαι ήδη έξω στους δρόμους και μπαίνω στο πρώτο ταξί που περνά, σε φάση ala ταινία και σκηνικό "follow that car".
3.15pm. έξω από το σπίτι. λέω του ταξιτζή ό,τι και να συμβέι, να είναι έξω από το σπίτι σε μισή ώρα ακριβώς. μπαίνω τρέχοντας στο δωμάτιό μου και προσπαθώ να οργανώσω ένα πλάνο δράσης. code red. στο γραφείο μου μια λίστα με τα πράγματα που πρέπει να κάνω πριν φύγω (γιατί μην απατάσθε, είμαι και πολύ οργανωτικός ο άτιμος):

- να πληρώσω το λογαριασμό του τηλεφώνου
- το λογαριασμό της σύνδεσης
- την πιστωτική μου
- να ακυρώσω την καλωδιακή που έβαλα μόνο για να δούμε κανένα ματσάκι για προκριματικά μουντιάλ τον περασμένο μήνα
- να κάνω μια αίτηση για κατι γραφειοκρατικά που πρέπει να τακτοποιήσω
- ...

πολλά και διάφορα και στο τέλος τι άλλο; να φτιάξω τη βαλίτσα μου για αύριο (σήμερα). από όλες τις επιιθμίες της λίστας επιλέγω να πραγματοποιήσω μόνο την τελευταία. (εντυπωσιακό: η τελευταία επιθυμία της λίστας ήταν και η τελευταία της -- για όσους είναι αρκετά αλλού ώστε να εκτιμήσουν το λογοπαίγνιο).

ξεθάβω τη βαλίτσα-θηρίο, τη βαλίτσα-αεροπλανοαποσκευή και βάζω την ακουστική μου στη θήκη της. δεν υπάρχει χρόνος για πολλά πολλά, η βαλίτσα-θηρίο στη μέση του δωματίου ορθάνοικτη και εγώ σουτάρω ελεύθερες βολές από τη γραμμή της ντουλάπας. παπόυτσια, βιβλία, ρούχα, άπλυτα, όλα μαζί. ό,τι πέσει μέσα πάει ταξίδι, ότι πέσει έξω μένει να φυλάει το σπίτι. επιδρομή στο μπάνιο για ξυριστικοειδή, mp3όφωνο και το laptop στην αεροπλανοαποσκευή και τελική επισκόπηση μήπως λείπει κάτι τραγικά απαραίτητο.

3.43pm φορτώνω τα πράγματα στο ταξί. "that was fast" μου λέει. "your turn" του λέω ωσάν άλλος πράκτορας-φυγάς που έχει στην κατοχή του απόρρητα μικροφίλμ τα οποία οποιαδήποτε κυβέρνηση θα σκότωνε για να αποκτήσει. υπό νορμάλ κίνηση θα θέλαμε λίγο παραπάνω από μισή ώρα, αλλά σήμερα έπρεπε να βρέχει (ναι, και τον ιούλιο βρέχει και μάλιστα να σημειωθεί ότι ένας κεραυνός έπεσε πανω σε ένα σταθμό ρεύματος και τα έκανε των βολτ εκεί μέσα και ως αποτέλεσμα παίζει και ένα μικρό black-out σε κάτι φανάρια στο κέντρο). σε αυτό το σημείο η πίστη μου (αυτή ως άθεος) κλονίζεται και αρχίζω να επικαλώ όλες τις παγανιστικές θεότητες με τις οποίες έχω συναναστραφεί στα διάφορα role playing games που έχω ζήσει, ώστε να μπορέσω να είμαι στο check-in μια ώρα πριν από την πτήση.

στη διαδρομή θυμάμαι ότι το απόγευμα είχα κλείσει και ένα ραντεβού για να δω ένα σπίτι. μιλάω λοιπόν στο κινητό για να ειδοποιήσω κόσμο για την κατάστασή μου και για να συμμαζέψει κανείς τα ασυμμάζευτα. ο ταξιτζής εντωμεταξύ, περίεργη φάση. με πάει από έναν εντελώς alternative για τα γούστα μου δρόμο για να κόψει δρόμο, αλλά παρόλη την κρισιμότητα της κατάστασης οδηγεί εντελώς κουλ και πάντα αυστηρά εντός των ορίων ταχύτητας, τα οποία εκείνη τη στιγμή μου φαίνονταν πιο εκνευριστικά φλώρικα από ποτέ.

4.22pm φτάνουμε. άψογος ο τύπος.τον χιλιο-ευχαριστώ, τον χρυσώνω (να σημειωθεί ότι αυτός δε μου ζήτησε τίποτα έξτρα) και τρέχω σαν την παλαβή προς το check-in. ένας αναστεναγμός ανακούφισης μου ξεφέυγει, καθώς τα πράγματα φαινόντουσαν να είναι υπό έλεγχο. 4.25pm είμαι στο check in.
-"γειά σας", μα μου, "άργησα, αλλά πρόλαβα, έτσι δεν είναι;"
-"όχι, η πτήση κλείνει μια ώρα πριν και δε μπορείτε να μπείτε."
-"μα δεν είναι μια ώρα πριν ακόμα!"
-"καλά, για δώστε μου το εισητήριο να ρίξω μια ματιά." ταυτόχρονα θυμάμαι με τρόμο ότι επειδή χρησιμοποιούσα την ανοιχτή επιστροφή ενός εισιτηρίου που ξεκινούσε από αθήνα, έπρεπε να πάω πρώτα στο ticketing της αεροπορικής να μου σιάξουν το εισητήριο. μια σταγόνα ιδρώτα κύλησε αργά και βασανιστικά στο δεξί μου μάγουλο.
-"μπα, όχι αποκλείεται", (nein nein!), "επίσης έχει πάει μια ώρα πριν την πτήση και θα την κλείσουμε τώρα που σημαίνει ότι οι βαλίτσες σου δεν μπορούν να πάνε με αυτή την πτήση."
-"μα έστω, να πάω εγώ και ας τις στείλω τις βαλίτσες με άλλη πτήση.." καίγομαι κυρά μου, κοινώς..
-"είστε σοβαρός; αυτό είναι σοβαρότατο θέμα security!" (nein nein!) "οι βαλίτσες ταξιδεύουν πάντα με τον επιβάτη!". άμα σε βαρέσω θα σου πω εγώ! >:#

η γερμανίδα κακιασμένη θειά με κοίταγε με ένα χαιρέκακκο ύφος του στυλ, "πάρτα παλιο-έλληνα που έρχεσαι τελευταία στιγμή και θες να μπεις και στην πτήση! να έρχεσαι στην ώρα σου άλλη φορά και να μου φέρεις γραπτό εκατό φορές το 'δε θα ξαναπάω ποτέ στο αεροδρόμιο λιγότερο από 3 ώρες πριν την πτήση μου'. να πάς στο ticketing να σου βγάλουν άλλο εισητήριο για άλλη πτήση." (tschuss)

κόλαση. κόλαση λέμε. έχανα την ανταπόκριση. αν έφευγα πχ την επόμενη μέρα έχανα το μαλακο-γραφειοκρατικό ραντεβού που είχα στην αθήνα που ήταν και ο κύριος λόγος που έμενα αθήνα για μια μέρα πριν πετάξω για εδινβούργο. αν τα πράγματα πήγαιναν πολύ χάλια ίσως κινδύνευε και η αναχώρηση για εδινβούργο. από εκεί που ένιωθα ότι πέρασα πίστα στο ραλλάκι πριν τελειώσει ο χρόνος, τώρα ένιωθα ότι έφτασα στην πηγή αλλά δεν είχε νερό πια. με όση όρεξη για τρέξιμο μου έχει μείνει πάω στο ticketing. δεν τους λέω τίποτα, απλά αφήνω το εισητήριο στο γκισέ. ούτε καν ότι είχα κράτηση δεν τους είπα.
-"α! μου λέει η τύπισσα πίσω από το γκισέ. από ότι φαίνεται έχει μια ελεύθερη θέση η πτήση που φέυγει τώρα, γιατί δεν πας σε αυτή;"
-"μα, έχω κράτηση γι αυτή, αλλά πήγα στο check in και δε με βάζουν."
-"δε σε βάζουν; ποιός δε σε βάζει; sabine, πάρε τον νεαρό στο check in, κανόνισε να μπούν οι βαλίτσες και συνόδεψέ τον στο αεροπλάνο και γρήγορα γιατί δεν έχουμε πολύ χρόνο."

αυτό ήταν. κόλαση-πάράδεισος-κόλαση και ξανα-μανά παράδεισος πάλι. δεν ξέρω αν υπάρχει θεός (ωπ, να που μαλακώσαμε λίγο σε αυτό το θέμα), αλλά αν υπάρχει νομίζω ότι κάτι θέλει να μου πει.

και εδώ η συνέχεια..