η θεωρία του house

house: sooo, what we have here?
chase: the patient claims he's been sick six times in the last two months.
house: he's either a moron or he's lying.
chase: he has no reason to lie.
house: let me think again. how about this:
he's either lying or he's a moron. and from what i can see in his file he must be both.
forman: the lab tests show nothing serious, it's probably just a cold. his immune system might have weakened after being sick a couple of times and he just needs to rest.
cameron: maybe it's psycologicomatobourdosis. it happens to people when they're in high stress. we should..
house: yeah right. treat him with orange juice and send him home.

κολλημένος με τον house; εδώ και εδώ μπορείς να δεις όλα τα επεισόδια online και επιτόπου.

και εδώ η συνέχεια..

god bless deadlines

ε λοιπόν κατέληξα. αν δεν υπήρχαν τα deadlines δε θα γινόταν ποτέ τίποτα. ή μάλλον αν δεν υπήρχαν δε θα έκανα εγώ τίποτα. τέσπα. όπως λέει και ο φίλος μας ο ντάγλας ο οτοστόπερ:

i love deadlines.
i like the whooshing sound they make as they fly by.

η φωτογραφία via [curbly], το quote via κύριους-τάσους.

και εδώ η συνέχεια..

"η μαϊμού σου βάζει τ'αρχίδια της στο ποτό μου, το ξέρεις;" ή αλλιώς, λάιβ στην πλατεία κλαυθμώνος σήμερα στις 8.30μμ

ε ναι λοιπόν. λαίβ γιατί έτσι μας αρέσει. θα παίξομε κάμποσα αρχαία ροκ κομμάτια (αναγκαστικά) και μερικά νέα indy-άκια (για να γουστάρομε) και γενικά θα γίνει χαμός γιατί σε σκηνή δεν έχομε ξαναδοκιμάσει την τύχη μας (μόνο στην παραλία με αλκοολούχα ατμόσφαιρα και μπόλικη άμμο) και έτσι όλα είναι πιθανά.

και (κλασσικά) ένα (εντελώς άσχετο) ανέκδοτο που θυμήθηκα με την περίσταση:


πάει ένας τύπος σε ένα σαλούν τις καλές εκείνες εποχές τύπου lucky-luke και far west (φαρ ουέστ). σωστό σαλούν, με τον μπαρμαν του, με τις παρακμιακές φάτσες του, με τον πιανίστα του, κτλ. συγκεκριμένα ο πιανίστας έχει και μια μαϊμού η οποία κάθεται πάνω στο πιάνο και κάνει γκριμάτσες. παίρνει λοιπόν μια μπύρα ο τύπος από τον μπαρμαν, δε προλαβαίνει να ακουμπήσει το ποτήρι ο μπαρμαν στον πάγκο και πετάγεται η μαϊμού από το πιάνο, τρέχει και βουτάει τα αρχίδια της μέσα στο ποτήρι με την μπύρα και εξαφανίζεται. ξενερώνει ο τύπος, τα παίρνει λίγο, πετάει τη μπύρα και παραγγέλνει άλλη. πάλι τα ίδια (με ύφος ala ξάδελφος-λέων): κάθε φορά πετάγεται η μαϊμού και βουτά τα αρχίδια της στο ποτήρι και εξαφανίζεται. ε τέλοσπάντων αφού έγινε δυο-τρεις φορές αυτό, τα παρα-παίρνει ο τύπος και πάει νευριασμένος στον πιανίστα και του λέει
- η μαϊμού σου βάζει τ'αρχίδια της στο ποτό μου, το ξέρεις;
και ο πιανίστας συνεχίζοντας να παίζει πιάνο,
- όχι, πώς πάει η μελωδία;

και εδώ η συνέχεια..

"it stole my sleep last night"

- and how are you today little girl?
- i have a bad cough. it stole my sleep last night.

κολλάω λίγο με τις λέξεις. αυτό το "it stole my sleep last night" μου άρεσε πολύ. δε ξέρω γιατί. ίσως γιατί καθημερινά χρησιμοποιώ τα αγγλικά περισσότερο ως τεχνικό μέσο για τη δουλειά μου παρά ως ουσιαστικό μέσο επικοινωνίας και χρειάζονται τέτοιες απλές προτασούλες για να περάσω από το αποστειρωμένο επιστημονικό λεξιλόγιο στην πραγματική γλώσσα.

πάντα όμως κολλούσα με τις λέξεις. μερικές φορές ξαναβλέπω ταινίες μόνο και μόνο γιατί μου αρέσουν οι διάλογοι. ας πούμε, να ένα κορυφαίο διαλογάκι από το high fidelity, το οποίο νομίζω μπορώ να ξαναδώ άπειρες φορές.

rob> i'm sorry, but can we get this straight? what is his fucking name, ian or ray? what do you call him?
laura> ray. i hate ian.
rob> i hate him too.

ιδού και η συνέχεια του διαλόγου από το script-o-rama.

                         ROB
            I'm sorry, but can we get this
            straight?  What is his fucking
            name, Ian or Ray?  What do you call
            him?

                         LAURA
            Ray.  I hate Ian.

                         ROB
            I hate him too.  So I just call him
            "Mavis." Or "Sissyboy." Or "Mavis
            the Sissyboy."

Laura starts laughing, laying on the couch on her back, very
close to Rob.  Rob leans in, sort of looking down into her
eyes.

                         ROB
            This is where you're supposed to
            say that you haven't laughed this
            much in ages, and then you see the
            error of your ways.

                         LAURA
            You make me laugh much more than
            Ray does, if that's what you're
            getting at.  But I already knew you
            could make me laugh.  It's
            everything else I don't know about.

                         ROB
            You know I'm a good person.

                         LAURA
            Mmm hmm.

                         ROB
            You know that I can cook my ass off
            when I feel like it.

                         LAURA
            Oh ho, so very infrequently.

He moves a little closer.

                         ROB
            You know my favorite beverage is
            your bath water.

She laughs.  He moves in, not really trying to kiss her but
leaving the door open for her... She almost goes for it, but
instead gets to her feet.

                         LAURA
            Time to go.

She goes to her bags.  Rob points to a pile of CDs.

                         ROB
            Don't forget your CDs.

                         LAURA
            Those aren't mine.

                         ROB
            Sure they are.

                         LAURA
            They're not really, though, are
            they?  I know you bought them for
            me, and that was really sweet of
            you, but that was when you were
            trying to turn me into you.  I
            can't take them, I know they'd just
            sit around staring at me, and I'd
            feel embarrassed by them and...
            they don't fit in with the rest of
            what's mine, do you understand?
            That Sting record you bought for
            me... that was a present for me.  I
            like Sting and you hate him.  But
            the rest of this stuff...
                   (bending down to the pile)
            Who the hell is Nick Lowe?  Or Gram
            Parsons?  Or the Boredoms?  I don't
            know these people.  I...

                         ROB
            Okay, okay.  I get the picture.

                         LAURA
            I'm sorry to go on about it.  But,
            I don't know, there's a lesson here
            somewhere, and I want to make sure
            you get it.

                         ROB
            I got it.  You like Sting but you
            don't like Gram Parsons, because
            you've never heard of him.

                         LAURA
            You're being deliberately obtuse.

                         ROB
            I guess I am.

                         LAURA
            Well, think about it.

She hefts the duffel bag, opens the door and exits.

                         ROB
            Fuck.

και εδώ η συνέχεια..

το παράπονο

πάει πάρα πολύς καιρός από την τελευταία φορά που είδα την αρβανιτάκη να τραγουδάει ζωντανά. την είδα λοιπόν στην προχτεσινή εκπομπή του λαζόπουλου, την άκουσα να τραγουδάει το παράπονο και αποσυντονίστηκα. τελείως. τέλεια και εντελώς. (έχω και μια κάποια μόνιμη προδιάθεση).

και ήρθαν κάτι εικόνες από παντού. ευχάριστες, δυάρεστες, ζόρικες, άλλες που θυμάμαι πάντα, άλλες που είχα να θυμηθώ χρόνια. τρελό κολάζ. εμφανίστηκαν όλες μαζί τόσο γρήγορα και απότομα που δεν είμαι σίγουρος ποιές ήταν ακριβώς ή με ποιά σειρά αναμίχθηκαν.

στο λυκαβυττό με παρέα την αρβανιτάκη και τους δαίμονες (που λέει και η l.), στο κουφονήσι που δε με αφήνατε μόνο μου να κοιτάω τη θάλασσα για να μη κατρακυλήσω, δίπλα στο τσικαμπούμ με κρέπα-κρέπα, σε μια ταβέρνα κάπου στις σποράδες που έπαιζε το παράπονο και τραγουδούσαμε σιγά, σε μια άλλη που έφερε ο μαλλιάς-γκαρσόνι την κιθάρα και τα μπουζούκια για να παίξουμε και γω να μην έχω όρεξη να του λεω "είμαι ροκάκιας, δεν είμαι για μπουζουκια τώρα..", σε μια βραδυά με παντομίμα με μπόνους ξάδερφο και τον χ. να προσπαθεί να περιγράψει κλασσική μουσική και την καράφλα του τσάκωνα, στο "κρίσιμο τρία επί τρία", σε ένα μήνυμα στο κινητό "ένα ωκεανό και κάτι" μακριά, σε ένα αυτόματο μηχάνημα φωτογραφιών στην εγνατία ξημερώματα με γκριμάτσες και μηχανογραφικό άλλης εποχής.

θα παίζει στο ρεξ με τη γαλάνη όλο το χειμώνα λέει.

και εδώ η συνέχεια..

η κότα έκανε το αυγό ή το αβγό;*

λοιπόν δε θέλει πολύ να καεί το μυαλό. λίγο θέλει. όσο να καεί ένα κατσαρολάκι με ένα αυγό μέσα. όχι δεν έκαψα κανένα κατσαρολάκι (εντάξει είχα καψει ένα στο πρώτο έτος, ως πότε θα με δουλεύετε πια;).

πάντως μυρίζει καμένο. έντονα. και δε ξέρω αν είναι από την κουζίνα ή από το δωμάτιο. και συμβαίνουν και διάφορα που δε μπορώ να καταλάβω πώς ακριβώς συνδέονται. μα, για παράδειγμα, παίζει ακόμα μπάλα ο πατσιαβούρας;; ["ανατροπή του πατσιαβούρα από τον σιμάο" -- contra]. όλα όμως κάπως συνδέονται. δε μπορεί.

f> egw aplws ejwterikeyw thn elleipsh domhs sta endotera twn skepsewn moy
f> (shmera)
g> δηλαδή?
g> (δεν πολυκατάλαβα)
f> dhladh marmelada
f> (to myalo moy)
f> jam
f> pws to lene
f> jaaaam
f> (me amerikanikh profora)
g> χαχα
f> τζεεεααααμ
g> να σου πω κάτι?
f> πε μου
g> με το άτομό σου
f> να δω τι θα πεις
g> γιατί?
f> ετσι
f> :D
g> όχι τι νομίζεις ότι θα πω?
g> :P
f> οχι εσυ τι νομιζες οτι νομιζα οτι θα πεις
g> λολ
g> ε ά παράτα μας!
f> α για να μιλαμε και σωστα
g> που λες
f> ναι
g> με το άτομό σου
f> ναι
g> ή που δε καταλαβαίνω τίποτα
f> ναι
g> ή που ταυτίζομαι απόλυτα!!
f> οχι
f> ναι
g> μία μέση οδό σπάνια βρίσκω!
f> οχι
f> ναι
g> ε τώρα με τα ναι και τα όχι τι άκρη να βγάλω?
g> λολ
f> ναι
f> :D
g> :P:P:P:P:P:P:P:P
f> ετσι ειναι αυτα
f> (ναι)
f> (οχι)
f> λοιπον
f> παω να περπατησω προς το σπιτι
g> συμφωνείς, διαφωνείς, δεν έχεις γνώμη?
g> καλά
f> να μου δωσει ο αερας
f> γιατι ειρμο δε βλεπω συντομα
f> οσο για το σχολιο σου
g> λολ
f> για το ατομο μου
g> λολ
f> εχω να πω οτι συμφωνω.
f> και εγω με το ατομο μου
g> :)
f> ειτε που ταυτιζομαι
f> ειτε που δε βγαζω ακρη
f> ενα περιεργο πραγμα βρε παιδι μου
g> :)
f> ευτυχως για μενα πιο συχνα ταυτιζομαι με μενα παρα δε βγαζω ακρη
f> αλλα οριακα
g> λολ

δεν είμαι η beyonce είμαι η ποπάρα (άνω τελεία) έχω και φωνή έχω και κορμάρα (τελεία και βουτιά).

* το ερώτημα του τίτλος, από το φίλο και συναγωνιστή [manga juice].

εναλλακτικός τίτλος: "καμμένο vs. καμένο".
(καλά το αβγό. πάει στο καλό. το καμένο όμως;)

και εδώ η συνέχεια..

balance

- why are you here?
- to throw you off your balance.
- well, you've done a very good job.
- thanks.

και εδώ η συνέχεια..

εσύ, τι ρεφρέν τραγουδάς;

το έλαβε σε sms μια φίλη μου πριν μερικές μέρες και μου το έκανε πάσα με mail. αν κατάλαβα καλά η ερώτησις ήτο μεταφορική, κάτι σε "τι κάνουμε;" "ει ψιτ τσιμπητέ, τι χαμπάραρια;", τι ρεφρέν τραγουδάς;

όπως και να έχει μου άρεσε και θα αρχίσω να το χρησιμοποιώ. αλλά δεν το εννοώ μόνο μεταφορικά. μεταφοροκυριολεκτικά λοιπόν φιλαράκι, τι ρεφρέν τραγουδας;




(εμένα μου έχει κολλήσει ένα παλιό των pulp. όχι μόνο το ρεφρέν. ολόκληρο.)

και εδώ η συνέχεια..

συγκίνησις

και εκεί που είχα πείσει τον εαυτό μου ότι δε θα μου λείψει τίποτα από το ρόντο, μικρές στιγμές σε ένα μεγάλο πάρτυ με έφεραν φάτσα με φάτσα με τις μάσκες μου.

και εδώ η συνέχεια..

καθρεύτης vs. καθρέφτης

λοιπόν ο καθρεύτης των κουρευτηρίων είναι περίεργο πράγμα. είναι συνήθως μεγάλοι, πεντακάθαροι και απρόσμενα -αντίθετα με τους περισσότερους που έχεις συνηθίσει- αμείλικτοι. ίσως είναι κόλπο. για να βλέπεις ακόμα πιο έντονα ότι τα μαλλιά σου έχουν τα χάλια τους -"μα καλά δεν τα προσέχεις καθόλου;"- ότι καλά έκανες και πηγες, ότι το ένα, ότι το άλλο. και όσο και αν έχεις πειστεί (ή πιεστεί) ότι οι μαύροι κύκλοι ουσιαστικά δεν υπάρχουν, ότι απλώς πρόκειται για τη γωνία που πέφτει το φώς και γενικά είσαι μια χαρά, έρχεσαι φάτσα με φάτσα (κυριολεκτικά) με την αλήθεια. είναι εκεί μάυροι-μάυροι και υπαρκτοί και δίνουν και ένα τόνο σκοτεινό στο φρακταλ που σχηματίζεται με τον πίσω καθρεύτη αν κοιτάξεις προς την κατάλληλη κατεύθυνση.

η φωτογραφία via [devianart].

και εδώ η συνέχεια..

"γίνεται καλοκαίρι χωρίς τζιτζίκια;"

μιλούσα πρόσφατα με mail με ένα καλό μου φίλο για θέματα άσχετα με τα καθημερινά, αναζητήσεις που βρίσκονται στο όριο της επιστήμης και μη, πράγματα που συχνά μου τριγυρίζουν το κεφάλι αλλά σπάνια βρίσκω και άλλους που μοιράζονται τις ίδιες ανησυχίες.

σε μια από τις απαντήσεις του με ρώτησε τι κάνω ξύπνιος μέχρι τις έξι εφτά το πρωί που συνήθως του έστελνα mail. με το γνωστό του ύφος, μου είπε λίγο "μεγαλίστικα" (είναι αρκετά μεγαλύτερος από μένα) και αστειευτικά:
τέτοια ώρα όπως, ίσως, θυμάσαι, εμείς εδώ στη μεσόγειο βλέπουμε τα πιο γλυκά μας όνειρα ή το πολύ να τεντωνόμαστε ακούγοντας τα σπουργίτια ή τα τζιτζίκια (έχετε τζιτζίκια στον καναδά;)

δεν θυμόμουν να έχω ακούσει ποτέ τζιτζίκια στο τορόντο. η αλήθεια είναι βέβαια ότι σπάνια βρίσκομαι σε μέρη που θα περίμενα να έχει τζιτζίκια, καθώς είμαι συνέχεια στο κέντρο της πόλης. μετά πάλι αναρωτήθηκα αν στο κέντρο της αθήνας που ζούσα μέχρι πριν από μερικά χρόνια (και που σύντομα φιλοδοξώ να υποχωρήσω μόνιμα) έχει τζιτζίκια. προσπαθούσα να θυμηθώ αν στη γειτονιά μου έχει τζιτζίκια αλλά ήταν πάλι πρωί (οι μικρές ώρες, που λένε) και δεν το παίδεψα άλλο. του απάντησα ότι εδώ που μένω δεν έχω ακούσει και πως μάλλον στην πόλη μέσα δεν έχει, παρόλο που υπάρχουν πάρκα και πράσινο.

στο επόμενο mail που μου έστειλε και μετά από τα σχόλια του για το θέμα που συζητούσαμε με ρώτησε πάλι σε παρένθεση:
(γίνεται καλοκαίρι χωρίς τζιτζίκια;)

ξαναπροσπάθησα να θυμηθώ αν είχα ακούσει τζιτζίκια στη γειτονιά μου στην αθήνα, αν μπορούσα να συνδέσω τα βράδυα ή/και τα ξημερωνόματα τα πρωινά με αυτούς τους ήχους, αλλά μετά από λίγο μου ήταν πια προφανές ποιές καταστάσεις ήταν συνδεδεμένες με τον ήχο των τζιτζικιών. ήταν στις διακοπές. δεν έχει σημασία που. δεν ήμουν ποτέ στην αθήνα σε διακοπές, πάντα κάπου διέφευγα. μπορεί να έχει και στην αθήνα τζιτζίκια και μπορεί να τζιτζικίζανε δίπλα μου όταν ξημερωνόμουν καλοκαιρινά βράδυα στην αθήνα αλλά εγώ τζιτζίκια θυμάμαι μόνο σε καταστάσεις διακοπών, όπου έχοντας διαφύγει από την καθημερινότητα ήμουνα πια ευάλωτος σε τέτοια ερεθίσματα.

αν και κινδυνεύω να γίνω υπερβολικά γραφικός, θα το πω. καλοκαίρι χωρίς τζιτζίκια δε γίνεται. και ευτυχώς το ανακάλυψα λίγες ώρες μόλις πριν την πτήση μου προς το καλοκαίρι και τα τζιτζίκια. πάω, (βζιιίοοουνν). θα τα πούμε από την αποκεί μεριά του ατλαντικού.

(και δε μου λες, έχει τζιτζίκια εκεί που είσαι;)

και εδώ η συνέχεια..

όχι γατάκια το πρωί

νόμιζα ότι πέρασε.
αλλά όχι, έχει κι άλλο.
one of those days.

και εδώ η συνέχεια..

ύφεση

άκογα δίεση το απόγιομα (βράδυ στο ελλάδα) και αναστατώθηκα. πόσα να σηκώσει ένας άνθρωπος μέσα σε μερικές ώρες;

- κι είμαστε ακόμα ζωντανοί, άλκιστη πρωτοψάλτη
- με τι ίδιο μακό, ελευθερία αρβανιτάκη
- στην πίσω τσέπη του blue jean, κατερίνα κυρμιζή
- πιάσε με, ελένη τσαλιγοπούλου
- καθαρματένιος πρίγκιπας, γιώργος δημητριάδης και οι μικροί ήρωες
- επειδή δε σε αντέχω, δημήτρης κοργιαλάς
- η bossa nova του ησαΐα, φοίβος δεληβοριάς
- κάθε μπαλκόνι έχει άλλη θέα, κώστας λειβαδάς

κάθε τραγούδι μου θυμίζει και κάτι -- αλλά ευτυχώς όλο και λιγότερο.

και εδώ η συνέχεια..

"but she trusts people and this is not good"

i'm having food looking out of the window and i'm listening to what the people at the table next to me are saying. not really my fault. at that volume i would have to fight it not to listen. boy1 talks to boy2.

- last time i was there with x when we were done with food she went to the washroom and i paid the bill before she came back. so she comes back and i pretend i haven't paid and i am like "go, go now!" and we actually left the place as if we are leaving without paying. she believes still that we didn't pay and she doesn't want to come here ever again. she's so dumm.
- well, if you were doing this to me we would have left and i'd probably have you thinking that i think we left without paying. she's nice. she just doesn't think this way.
- she's not stupid, she's actually bright. but she trusts people and this is not good.
- well, she's your girlfriend. i shouldn't say she a stupid bitch or something.

"but she trusts people and this is not good". i think this summarizes nicely what i cannot stand about social behaviors here. no comment on the last piece of conversation.

και εδώ η συνέχεια..

- πόσα; - mu - τι mu; - τι πόσα;

μετά από την πρόσκληση των AEon FluX, AEon FluX, AEon FluX, AEon FluX, και AEon FluX (τους οποίους και ευχαριστώ), ιδού πέντε πραγματάκια αμπάουτ μι.

//1// τραγουδάω παντού και πάντα. στο δρόμο, στο σπίτι, στο αυτοκίνητο, στο λε-φορίο (sic), όταν πλένω πιάτα, όταν περπατάω, όταν περιμένω στην ουρά, στο γραφείο σχεδόν ψιθυρίζοντας. μόνο στο μπάνιο δε τραγουδάω εκτός από όταν ακούω μουσική (έχω βάλει κάτι ηχειάκια και καμιά φορά βάζω μουσική με το ipod μου όταν ξυρίζομαι). όταν είχα πρωτοέρθει στο τορόντο η b. έλεγε ότι πρέπει να βρούμε που είναι το off να με κλείνουνε πότε-πότε. ένας πρώην-συγκάτοικος είχε εισηγηθεί να μην επιτρέπεται το τραγούδι τις μονές μέρες. από τότε το περιόρισα λίγο. αλλά όπως και να έχει, η μουσική είναι από τα ελάχιστα πράγματα στο σβουριχτό τούτο πλανήτη που με κρατάνε sane. συγκεκριμένα, οι μουσικές και η κιθάρα μου.

//2// μου αρέσει να παίζω με τις λέξεις, να τις ανακατεύω και να λέω ιστορίες. για κάθε σκηνικό που δεν περνάει απαρατήρητο υπάρχει μια πειραγμένη λέξη, ένα ανέκδοτο, μια κλισεδούρα, μια κλασσική και εικονογραφημένη γκάφα του παρελθόντος. μου αρέσει να παρατηρώ μικρές-μεγάλες λεπτομέριες στον τρόπο που συμπεριφέρεται και επικοινωνεί ο κόσμος γύρω μου. πώς χρησιμοποιεί τις λέξεις, τους ήχους, η προφορά, οι μορφασμοί, το βλέμμα, οι κινήσεις των χεριών. ακόμα περισσότερο μου αρέσει να μιμούμαι τέτοια μικρά-μεγάλα χαρακτηριστικά επαναφέροντας σκηνικά όπως τα είδα να σχηματίζονται μέσα από το δικό μου (καμιά φορά ολίγον παραμορφωτικό) οπτικοακουστικό καθρεύτη (ε μη μου πείτε ότι και αυτό γράφεται με φι!), γενικά, δίνω ιδιαίτερη προσοχή στα χέρια και τις τροχιές που διαγράφουν.

//3// έχω μια πολύ ιδιαίτερη σχέση με τον ύπνο (σχεδόν ανταγωνιστική θα έλεγε κανείς) η οποία συνοψίζεται όμορφα-όμορφα στον τίτλο ο άνθρωπος με το μόνιμο jetlag (courtesy of manga-juice ο οποίος δεσμεύτηκε ότι θα γράψει κάποια στιγμή και το ομώνυμο τραγούδι). κοιμάμαι σχετικά δύσκολα και συνήθως από εκτεταμένη κούραση και όχι από επιλογή. κάποιες στιγμές, που εμφανίζονται σχετικά τυχαία και άτακτα, το κύμα του ύπνου μου χτυπάει την πόρτα και αν εγώ ωσάν άλλος surfer το καβαλήσω, τότες πέφτω στον τιμημένο ύπνο τον βαθύ. αν όχι, τότες περιμένουμε το επόμενο τρένο. το καλό της υπόθεσης είναι ότι τα deadlines δε με πτοούν, ακόμα και αν χρειάζεται να κοιμηθώ ελάχιστα για μερικές μέρες. έχω και μια σχετική θεωρία κατά την οποία το πότε η μέρα αλλάζει είναι υποκειμενικό και καθορίζεται από το πότε θα πέσεις εσύ για ύπνο. αυτό βολεύει ιδιαιτέρως για τα deadlines που είναι πχ αύριο, αλλά είναι πάντα ένα θέμα να πείσεις και τον υπόλοιπο κόσμο ότι η μέρα δεν περασε ακόμα γιατί εσύ δεν κοιμήθηκες.


//4// όταν ήμουνα (πιο) μικρός ήθελα να καταλάβω τα πάντα. όχι δεν ήθελα να γίνω ξερόλας, ούτε να βρω το μυστικό της ζωής και του έρωτα, ούτε να πιάσω την καλή και να χεστώ στο τάλιρο. ήθελα κάτι αρκετά πιο κουλό. ήθελα να έρθει κάποιος και να μου πει σε μια ala flatland κατάσταση, κοίτα, αυτό είναι το κουτί μέσα από το οποίο έχει συνηθίσει να βλέπεις τα πράγματα και αν κάνεις ένα βηματάκι προς τα έξω και τα δεις από μακριά, τότε αυτο και αυτό βγάζουν ένα κάποιο νόημα. είναι πολλά πραγματάκια σε αυτό το πράγμα που λέμε πραγματικότητα που είναι σαν να μας λένε ότι κάτι παίζει μεταξύ τους και κάπως συνδέονται αλλά η σύνδεσις αυτή μας κρύβεται πεισματικά. και αυτό συμβαίνει σε πολλά διαφορετικά επίπεδα. από τα ενδότερα μιας συγκεκριμένης επιστήμης όπου οι διαφορετικές θεωρίες είναι αδύνατο να ενοποιηθούν όσο και αν τις τραβάμε από τα μαλλιά, μέχρι το σύνολο της γνώσης που είναι κομματάκια κομματάκια και εκεί που νομίζουμε ότι κάτι ξέρουμε έρχεται ο τάδε πειραγμένος και μας λέει ότι το μυαλό μας και μια λίρα. εντάξει, τα παραλέω. δεν ήθελα να καταλάβω τα πάντα. απλώς να ρίξω μια ματιά στο κουτί ήθελα.

//5// όταν ήμουν (πιο) μικρός είχα πάρει τηλέφωνο στο μουσικό γαλαξία, ένα ραδιοφωνικό σταθμό στη θεσσαλονίκη που έκανε κάτι σαν πάρτυ-line στον αέρα για γνωριμίες. αγόρια και κορίτσια στην τρυφερή λυκειακή και μετα-λυκειακή ηλικία, συνήθως ένα αγόρι και ένα κορίτσι, τα λέγανε στον αέρα μαζί με τον παραγωγό-συντονιστή-αστειάτορα ή και μόνοι. κατα τη διάρκεια των συνομιλιώνε εκανονιζόντουσασαν και τα αντίστοιχα ραντεβού-συναντήσεις στα πάρτυ που διοργάνωνενε ο σταθμός. εννοείται ότι το όλο σκηνικό έγινε ενώ υπήρχε λαός στο δίπλα δωμάτιο και ηχογραφούσε το ιστορικό γεγονός σε κασσέτα (ναι ναι, σε κασσέτα -- με δύο σίγμα και μην ακούσω τίποτα γιατί είμαι σχετικά ευαίσθητος στο θέμα), η οποία κάποια στιγμή μετά από χρόνια μάλλον βρέθηκε αλλά ξαναχάθηκε από τον α. που ήταν φίλος του β. με τον οποίο έχουμε πια χαθεί και τέλοσπάντων αυτή τη κασσέτα ούτε ο χαρδαβέλας, ούτε οι βρυλ, ούτε ο γιούρι ο γκέλλερ δε τη βρίσκει από ότι φαίνεται.
προσθήκη 1: αυτούσιο κομμάτι διαλόγου, χαρακτηριστικό της κατάστασης:
- τι ζώδιο είσαι;
- παρθένος.
- α, μόνο στο ζώδιο όμως; [γελάκι-χαχανοειδές με παράσιτα τηλεφωνικά]
- ε, ναι! μόνο στο ζώδιο! [τρελλά γέλια στο διπλανό δωμάτιο όπου συντελείτο η ηχογράφησις]

προσθήκη 2: οι προτεινόμενοι!
-> harryjar (γιατί θέλουμε να μάθουμε πιο πολλά για τα στερεοφωνικά και τις μαρμελάδες)
-> mr follios (που ακόμα αντιστέκεται)
-> georgeisyourman (γιατί είμαστε σίγουροι ότι θα κάνει καυτές αποκαλύψεις)
-> futura (γιατί εδώ κι αν είμαστε σιγουροι ότι θα καεί το πελεκούδι)
-> gelial (έτσι μπας και αρχίσει να γράφει πάλι. πι. ες. αν έχεις αρχίσει να γράφεις κρυφά και δεν έχεις πει κουβέντα, φτού σου. περιμένουμε mail ακούς;;)

και κλείνουμε το post πάλι με την αναπροσαρμογή του πολυαγαπημένου "τι-πέντε-τι-πόσα".

- πόσα;
- mu
- τι mu;
- τι πόσα;

και εδώ η συνέχεια..

1t's coming on

i have to keep into my head
the things i didn't love

i wanna be for free somehow
in a vanity i'll stay

it's coming on
i wanna stay alone

it's coming on
i wanna stay alone

i'm single
it says in your eyes

i'm s1ngle
i'm s1ngle

[single] [closer] [s1ngles]

ήπια μονορούφι όλη τη season1. αν εξαιρέσεις μερικές κλισεδουριές και μερικές καγκουριές (όπως το e=mc^2 στον πίνακα του φροντιστηρίου στο πρώτο επεισόδιο), η σειρά με άρεσε πολύ.
one of those weeks.

και εδώ η συνέχεια..

κάθε αποχαιρετισμός και το δικό του χρώμα

σπίτι, ξαπλωμένος στο κρεβάτι, ακούω τους ήχους όπως φτάνουν από τους γύρω ενώ κάνω μια απέλπιδα προσπάθεια να βγάλω άκρη με κάτι abnormal μοντέλα (u know, από αυτά τα ασπρόμαυρα στο χαρτί, όχι τα άλλα). ο ματεί παίζει σουπίτσες στην ακουστική μου, ο φάνης φτιάχνει σαλάτες, η αναμπί πλένει πιάτα, και ο (προς αποχώριση) γκεχάλκ στο τηλέφωνο.

- ναι πάρε. δέν ξέρω αν θα πιάνει, θα σας πάρω εγώ αν είναι. όχι μαμά δεν έχει ραδιενέργεια. ναι.. δε θα κάτσω στο λονδίνο καθόλου. ναι. ναι μπαμπά, ευχαριστώ. χαιρετισμούς στη θεία. όχι δε χρειάζομαι λεφτά. ναι μην ανησυχείτε. ναι ναι. ναι μαμά καληνύχτα ή μάλλον καλημέρα.

κουζίνα. πολύ καλές οι σαλάτες. φασαρία. χαρούλες. ησυχία. ένας θόρυβος. αχά! ο ακάλεστος μουσαφίρης που προέκυψε τελευταίως: ο φίλος μας ο jerry εμφανίστηκε, για κακή του τύχη σε μια γωνίτσα δίπλα μας. μας πήρε μία ώρα να τον παγιδεύσουμε. πέντε άνθρωποι εναντίον ενός μικρού τρωκτικού και είμασταν και εντός έδρας. σχετικά άνισο θα έλεγα.

δύο κανάτες ζεστό νερό, δύο ζευγάρια chopsticks, φακός, γάντια, σκούφος, μπουφάν. έξω κάνει -11 και πρέπει να ξεκολλήσουμε τον jerry από τη φιλική προς τα τρωκτικά παγίδα με κόλλα. η αναμπί τελικά έρχεται μαζί μας. τα παιδιά σταματάνε στο παρκάκι μερικά σπίτια παρακάτω. πολύ κοντά, αλλά με τέτοιο κρύο δε σκεφτόμαστε πολλές εναλλακτικές. ο jerry για καλή του τύχη συνεργάζεται και μετά απο 10 λεπτάκια είναι βρεγμένος ως το κόκκαλο, αλλά ελεύθερος. για κάποιο λόγο όλο το σκηνικό έχει βγάλει πολύ γέλιο. πολύ όμως.

ανάβω το τζάκι, κλείνουμε τα φώτα. αν δεν ήταν το ποντίκι μπορεί και να το είχαμε διαλύσει, παίζει τρελή δουλειά άυριο όπως και να έχει. φλόγες, ruffles με sour cream (κόλαση, δεν το συζητώ) και kitkat με πικρή σοκολάτα.

- i always drink a glass of milk after i free a mouse. (s)
- how many times have you done this before? (m)
- none. (s)
- but it still the statement trivially holds! (g) (η χαρά του να κάνεις παρέα με ομοιοπαθείς :) )

ιστορίες αποδώ, ιστορίες αποκέι. όσο υπάρχει φλόγα καλά είμαστε.

- did you tell her goodbye? (m)
- yes, i did. not the same day though, the next one. (s)
- what are you talking about? (a)
- he asked me to tell her goodbye for him because he didn't have the chance to tell her himself. (s)
- that's a politically correct way of putting it :D (m)
- why what happened? (g)
- you don't know the story? it was 3, 4am there were two girls solving a crossword puzzle at some cafe and we went there with mhr and bothered them a bit. (m)

εφτά χρονάκια και ο γκεχάλκ (more or less). μαγικός αριθμός στο σύμπαν. εφτά νότες, εφτά τα είδη της χρυσσαλίδας στη φύση, εφτά τα μέλη της φ7. όλα τα κομμάτια του παζλ ξεδιπλώνονται καθώς η αρχαία αλήθεια αποκαλύπτεται. μυρωδιά καμένου ξύλου στα χέρια μου. νυστάζω. ποιός πάει σε μύτιγκς αύριο.

και εδώ η συνέχεια..

σήμερα μέρα που είναι αποφάσισα και γω να κάνω ένα δώρο στον εαυτό μου

όπως όμορφα όμορφα προμηνύει ο (πιγμένος και πνιγμένος στα κλισέ) τίτλος του ποστ, σήμερα έκανα αγορές.

έτσι λοιπόν, πώς να το πω.. να μωρέ. πήρα σαν παιδί και γω λίγο χάρντγουέαρ για το σπίτι. μη φανταστείτε τίποτα τρελό, κάτι ψιλά. δηλαδή κάτι ψιλά μου μείνανε στην τράπεζα. ένιχάου. μια ζωή την έχομε.

ευχαριστώ όλους όσους με θυμήθηκαν και με τις ευχούλες τους με ανεβάσαν και με βάλαν σε τέτοια διάθεση ώστε να ξοδέψω μέχρι τελευταίας ρανίδος τα τραπεζικά μου αποθέματα (τα οποία για να λέμε και του στραβού το δίκαιο είχαν αποδεκατιστεί από τα ταξίδια των τελευταίων μηνώνε - ε δε θα φάμε όλα τα λεφτά μας σε ανούσια υλικά αγαθα :D ).

και εδώ η συνέχεια..

still around

bash> i just smelled you
fkrs> then it won't seem strange to you that my room still smells like vanilla..
bash> that's probably bc you havent' showered since i left
fkrs> true, my bed has't showered
bash> it must be, because i don't wear that much perfume
bash> ha
bash> dirty bed
fkrs> what can i say, i only hang around with dirty-minded furniture

και εδώ η συνέχεια..

unreal ash

i wasn't shopping for a doll
to say the least, i thought i've seen them all
but then you took me by surprise
i'm dreaming bout those dreamy eyes
i never knew, i never knew
so take your suitcase, cause i don't mind
and baby doll, i meant it every time
you don't need to compromise
i'm dreaming bout those dreamy eyes
i never knew, i never knew
but it's alright..[thekillers]

και εδώ η συνέχεια..