μα καλά, πώς μπορεί κανείς να ψηφίσει αυτούς που δυο εβδομάδες πριν τις εκλογές θυμούνται να σκάψουν πεζοδρόμια και πλατείες για να φτιάξουν "έργα" όπως καγκελάκια και αηδίες;

πραγματικά θα πίστευα ότι το να κάνει ο (κάθε) νυν δήμαρχος δήθεν έργα δυο και τρεις εβδομάδες πριν τις εκλογές έχει αρνητικό αποτέλεσμα παρά θετικό. αλλά για να γίνεται συστηματικά και από όλους, μάλλον αποδίδει. πόσο παράλογο είναι αυτό;

εγώ ας πούμε εκνευρίζομαι και μόνο που σκέφτομαι ότι κάτι τύποι στο δημαρχείο υπολογίζουν ότι ανεβαίνει η δημοτικότητά τους επειδή λίγο πριν τις εκλογές τσιμεντώσανε ένα ήδη τσιμεντωμένο παρκάκι με 2 (δύο) δέντρα και κάνανε αγιασμό.

"ο κόσμος δεν έχει μνήμη", "ο κόσμος θυμάται μόνο ό,τι βλέπει τώρα", "η κρίση αλλάζει τα δεδομένα" και μύριες άλλες μπούρδες, φιλοσοφίες τύπου παράθυρα στο falter. είναι δυνατόν η πλειοψηφία του κόσμου να εμπίπτει σε αυτά τα τραγελαφικά κλισέ;

ξεκαθαρίζω ότι δε μιλάω για κάποιο συγκεκριμένο δήμο (σε όλους τα ίδια γίνονται), δε μιλάω για κάποιο συγκεκριμένο κόμμα (όλοι τα ίδια κάνουν) και επαναλαμβάνω το ερώτημα:

πώς μπορεί κανείς να ψηφίσει αυτούς που δυο εβδομάδες πριν τις εκλογές θυμούνται να σκάψουν πεζοδρόμια και πλατείες για να φτιάξουν "έργα" όπως καγκελάκια και αηδίες;

και εδώ η συνέχεια..

αγώνα, αγώνα, αγώνα μπιαντόρ!

χρόνος: βράδυ προ-πρωτομαγιάς (ναι μια βδομάδα ago)
τόπος: στη μπρίζα (πλατεία καρύτση, αγαπημένο μαγαζάκι)

μια από τις παρέες φωνάζει ανά τακτά χρονικά διαστήματα δυνατά και ρυθμικά (κυρίως δυνατά):

αγώνα,
αγώνα,
αγώνα μπιαντόρ!

δε ξέρω αν ήτο το αγωνιστικό κλίμα της πρωτομαγιάς, η σαγκρία ή το μαρτίνι με σπράι(τ) που με παρέσυρε ή που τώρα τελευταίως έχω αρχίσει και κουφαίνομαι (γενικώς),
αλλά πραγματικά ήμουν σίγουρος ότι το παρεάκι φώναζε κάποιο σύνθημα μέσα στο μαγαζί.

ήταν δε τέτοιο το κάψιμο του μυαλού (φταίει και το πολύ thesis writing, στάνταρντ λέμε) που γυρνάει ο έτερος σωματοφύλακας από την παρέα και μου λέει "α, ναι, αυτό που μας έλεγε ο rob" και τον κοιτάω λες και μου μιλά για κάποια γνωστή-άγνωστη αίρεση. τι δουλειά είχε ο rob με τη "μπιαντόρ" και την παραθρησκευτική μαφία; ε;

μου πήρε κάποια ώρα. όχι πολύ. μερικά δευτερόλεπτα. γύρω στα 260. διακόσια εξηντατέσσερα ή διακόσια εξηνταπέντε πρέπει να ήνταν.

πάντως το κατάλαβα μέσα στα επιτρεπτά όρια και χωρίς να βάλει το κομμάτι ο ντι-τζέι.

και εδώ η συνέχεια..

"αγωνίστηκε με πάθος, ήθελε να κάνει το κάτι παραπάνω και δικαίως αντικαταστάθηκε"

πεζοί πιέστε το κουμπί και περιμένετε το πράσινο για να γεράσετε:


ο τίτλοχ είναι αυτούσια η κριτική ενός παίκτη στο contra. και ναι, για κάποιο λόγο μου φάνηκε σχετικό.

και εδώ η συνέχεια..

τράβηξέ το! (public digital film festival - athens digital week)

public digital film festival: πολύ ενδιαφέρον film festival - διαγωνισμός για ταινίες μικρού μήκους. μια ευκαιρία για όσους θέλουν να πειραματιστούν με την ερασιτεχνική ψηφιακή κάμερα, τη ψηφιακή φωτογραφική μηχανή ή ακόμα και το κινητό τους και να δείξουν τα καμώματά τους σε παραπάνω από δυο-τρεις κολλητούς. για όσους έχουν ήδη περιαματιστεί με κάτι η προθεσμία για το διαγωνισμό είναι μεθαύριο. παίζει και μεγάλο πάρτυ ανάμεσα στις 13 - 19 οκτωβρίου στο πλαίσιο του athens digital week, ένα ψηφιακό πανηγύρι στο σύνταγμα και την τεχνόπολη που φαίνεται επίσης πολύ ενδιαφέρον.

έστειλα και γω τον walter!


παίζει και ψηφοφορία κοινού. αν σας άρεσε, ρίχτε του ένα ψηφουλίνι ;)

και εδώ η συνέχεια..

"αν πάρει τηλέφωνο πες της ότι ο νώντας είναι στο σουβλατζίδικο"

παρασκευή απόγευμα/βραδάκι. γκάζι. ασυνήθιστα άδεια από κόσμο η ατμόσφαιρα, μάλλον λόγω βροχής. μιλάω στο κινητό έξω από τον κάνδαυλο. ένας τύπος με κοιτά σαν να θέλει να μου πει κάτι. τον κοιτάω και γω και ενώ συνεχίζω να μιλάω του κάνω νόημα απορίας. μου λέει

"να, ρε συ, μήπως μπορώ να κάνω αναπάντητη στην κοπέλα μου από το κινητό σου γιατί έμεινα από μπαταρία;".

του το δίνω, παίρνει, του λέω μίλα αν θες και πες της να σε πάρει στο κινητό μου. παίρνει. δεν το σηκώνει. μάλλον θα είναι στο μετρό μου λέει. με ευχαριστεί, τον χαιρετώ και φεύγοντας (εγώ) μου λέει

"αν πάρει τηλέφωνο πες της ότι ο νώντας είναι στο σουβλατζίδικο."

τρελλή ατάκα αν τη δει κανείς σε άλλο context. χαιρετώ και πάλι τον πρώτο νώντα που γνωρίζω από κοντά και κινώ προς τα έξω. μετά από δυο λεπτά χτυπά το κινητό με το άγνωστο νούμερο που εκλήθει προ ολίγου. για μια στιγμή μου περνά από το μυαλό να αγχώσω λιγάκι την κοπελιά:

"γειά σου. δε με ξέρεις αλλά έχω ένα μήνυμα για σένα από το νώντα. πες μου το σύνθημα για να προχωρήσω σε λεπτομέριες."

η στιγμή περνάει και απόφασίζω ότι είναι καλύτερα να αφήσω το νώντα να μεταφέρει μόνος του το μήνυμά του μιας και ήμουν ακόμα δίπλα στον κάνδαυλο. πετάγομαι στο τραπέζι που ήτο ο νώντας και τσάκιζε ένα γύρο και του δίνω το τηλέφωνο. ανάμεσα σε μασουλίσματα χωρίς κρεμμύδι ακούω ότι η πράκτωρας είναι ον χερ γουέι.

και εδώ η συνέχεια..

- it's 106 miles to chicago, we got a full tank of gas, half a pack of cigarettes, it's dark, and we're wearing sunglasses.

φάιβ φιφτίν. ιν δε μόρνινγκ. ξενύχτι παύλα ολονύχτιο, αλλά για δουλειά και ουχί για πλέζουρ. ένα διαδικαστικό μέιλ που μόλις προσγειώθηκε ήταν αρκετό για να χαρώ αναδρομικά για κάτι που θα έπρεπε να έχω χαρεί σφόδρα εδώ και μέρες αλλά το απεφευγα χαρακτηριστικά. με είχε χτυπήσει μάλλον η χαρά της επιστροφής και όλα τα υπόλοιπα με φαινόσαντε κάπως μακρινά. τώρα με έπιασε όμως. ρε μιλάμε πολύ χάρηκα! θέλω να βγω να το φωνάξω να το πω :D

λίγο λιγότερο τζένηβάνου-ικά, θέλω να πάω να δω την ανατολή κάπου ψηλά, έτσι για τη φάση, να με χτυπήσει ο αέρας και ο ήλιος, αλλά το ξανασκέφτομαι. για την ακρίβεια δε σκέφτομαι αυτό, σκέφτομαι την πρωινή κίνηση και το παρκάρισμα (του γυρισμού), και εξαντλούμαι στιγμιαία. αν και πολύ με χαλάει που έχουν αρχίσει να με επηρεάζουν τέτοια πράγματα (έχει ξεφύγει πια το θέμα παρκάρισμα στη γειτονιά μου, σε λίγο θα τα κρεμάμε από τα δέντρα), βάζω μπλούζα-βερμούδα-παπούτσι (παπούτσι σχετικά χειμωνιάτικο -- πρέπει να πάω για ψώνια σύντομα) και την κάνω για πρωινό περπάτημα.

τέτοια ώρα καθημερινή, ακόμα και η μαβίλη είναι έρημη. καλή φάση. κάτι τελειωμένοι τύποι μασουλάνε διάφορα έξω από την καντίνα. αράζω στο αβραμοπουλικό καγκελάκι και περιεργάζομαι τη μέρα. οι τελευταίοι καντινόβιοι την κάνουν, κάνοντας πολύ θόρυβο. ο θόρυβος απομακρύνεται οδικώς. γυρνάω το βλέμμα μου προς την καντίνα. σταμπάρω ένα τυχαίο κλισέ κάτω από το μπλε φως και την κάνω και γω σιγά σιγά.

στο γυρισμό σκέφτομαι πάλι τα τελευταία μέιλ και τα άπειρα που πρέπει να ετοιμάσω μέχρι την άλλη βδομάδα. σκέφτομαι ότι η τέτοια ώρα είναι ιδανική για βόλτα με το ποδήλατο. σκέφτομαι ότι γουστάρω πολύ όλες τις τελευταίες εξελίξεις. σκέφτομαι ότι πρέπει να βάλω πλυντήριο. σκέφτομαι ότι πρέπει να ετοιμάσω τρεις παρουσιάσεις.

- hit it.

και εδώ η συνέχεια..

"now poop on them oliver!"

μπαίνω στο ταξί, βιαστικά, στο πίσω κάθισμα. "παγκράτι" λέω ενώ προσπαθώ να τακτοποιήσω στην τσάντα διάφορα χαρτικοεγγραφοειδή που έχω στα χέρια μου. χαμός στο ίσιωμα. καλά νέα, κακά νέα, κουλά νέα, όλα ένα. καλά το έλεγε η πατέρα (η λίτσα). τούτοι δω οι μήνε θα είναι τίγκα στο ξεκαθάρισμα λέει. (άσχετο. αυτό το "η πατέρα" μου θύμισε το "η τάσους". δε λέω, εντελώς άσχετο).

ευτυχώς όμως δε πιστεύω σε ζώδια και τέτοιου είδους προβλέψεις, απλώς χαζεύω καμιά φορά τα πρωινάδικα. το ράδιο συμφωνεί με το δικό του τρόπο καθότι δεν ασχολείται καθόλου ούτε με το χαμό που συμβαίνει στο σύμπαν, ούτε και με την πρόβλεψη αυτού: "βρε μελάχρινάαακι, με πότισέεεες φαρμάααακι".

ρίχνω μια ματιά στον τάριφ. στο δρόμο προς τον τάριφ η ματιά μου διασταυρώνεται με κάτι τεράστια μαύρα γυαλιά ala μπουγάς (τάσος) από τις καλές εποχές που ήταν πλανητάρχης. μη σας πω ότι ο τάριφ του έμοιαζε κι όλας. συνειδητοποιώ ότι ταξιδεύω μέσα σε ένα κινούμενο κλισέ, ζωγραφισμένο με έντονα χρώματα. τόσο έντονα που θορυβούμαι ότι πρόκειται για όνειρο. αναρωτιέμαι αν έχω ξανακούσει στο ράδιο το συγκεκριμένο άσμα και ποιός σταθμός μπορεί να είναι. "ντιμπι-ντιμπι-ντιμπι-ντάι ντιμπι-ντάι", προσθέτω εγώ (νοητά).

μου 'ρχονται στο μυαλό διάφορα άσχετα (ναι, κι άλλα). "το μουράινο, του κηπαπουρού, τ'αγριοήλουλου, το μπόε, και τ'άλλο, ότο κι σύεεε". προσέχω έναν έξτρα καθρεφτη (άντε να το γράψω και γω με φι) στο ταξί που εστιάζει πάνω μου. δηλαδή στο εσωτερικό του ταξιού, πίσω, στο δεξί κάθισμα. προβληματίζομαι αλλά το ξεπερνάω έυκολα. εντωμεταξύς ο τάριφ σε μια απόσταση 10 λεπτών έχει σταματήσει απειλητικά δίπλα σε ότιδήποτε μοιάζει με πιθανό επιβάτη επεκτείνοντας τη διάρκεια της πανήγυρης στο διπλάσιο. "ντιμπι-ντιμπι-ντιμπι-ντάι ντιμπι-ντάι ντιμπι-ντάι", προσθέτω πάλι (όχι νοητά).

εντ ιτς όνλι δε μπιγκίνινγκ.


φέρδερ ρίντινγκ: poop, tsou.

και εδώ η συνέχεια..